رسيدند و ارجاع آن بزرگوار را ابرام تمام نمودند، ولى مفيد نيفتاد و فرمود پيغمبر (ص) را به خواب ديده‌ام و مأمور اين مسافرت شده‌ام. گفتند صورت خواب خود را بيان مكن. فرمود به كسى نگفته‌ام و نخواهم گفت تا به ديدار خداى خود فائز شوم. پس عبداللَّه هر دو پسرش عون و محمّد را به ملازمت ركاب آن جناب امر فرمود و خود به جهتى مراجعت نمود و حضرت از آن جا تا ذات عرق كه ميقات اهل عراق است در هيچ جا توقف نكرد و چون خبر توجّه وى به عراق نزد عبيداللَّه بن زياد محقّق شد، به موجب امر يزيد كه در مكتوب سابق الذّكر اشارت رفت، بر سر راه‌ها از لشكر كوفه قراول‌ها قرار داد و در چند نقطه مسلحه و ساخلو بر پا كرد حتّى ارباب مقاتل بالأتّفاق مى‌نويسند كه ابن زياد حصين نمير را كه سرهنگ شحنه او بود، با استعداد به قريه قادسيّه فرستاد و از قادسيّه تا خفان و از سمت ديگر قادسيّه تا قطقطانه تا كوه لعل در همه جا فرستاد به ترتيب جمعيّت سوار بر قرار ساخت بر آينده و رونده سر راه مى‌گرفتند و داخل و خارج را متعرّض مى‌شدند.
چون موكب مقدّس حضرت اباعبداللَّه به حاجر كه يكى از منازل حاجّ است، از راه باديه فرا رسيد، از آن جا نامه به اهل كوفه نوشتند و از آمدن خويش ايشان را خبر دادند و نامه را به قيس بن مسهر صيداوى كه تقريباً با يك صد و پنجاه مكتوب از كوفيان در مكّه به حضور پر نور امام مشرّف شده بود داده او را به كوفه فرستادند. وقتى كه قيس به قريه قادسيّه رسيد گماشتگان حصين ابن نمير او را گرفته به حكم حصين نزد عبيداللَّه بردند و در روايت ابن طاووس چنين است كه چون قيس نزديك كوفه شد حصين متوجّه وى گرديده، خواست او را تفتيش نمايد. قيس در حال نامه امام بيرون آورد و پاره كرد. وقتى كه وى را نزد عبيداللَّه بردند عبيداللَّه با وى گفت يا كسانى را كه براى ايشان نامه حسين مى‌آوردى وى نام ببر يا بر فراز منبر رفته حسين را ناسزا مى‌گوى. قيس شقّ ثانى را اختيار كرده همين كه بر بالاى منبر قرار گرفت حمد و ثناى خداى به جاى آورد و گفت: «ايُّهَا النَّاسُ انَّ هذَا الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِىٍّ خَيْرُ خَلْقِ اللَّهِ ابْنُ فاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ انَا رَسُولُهُ الَيْكُمْ وَ قَدْ فارَقْتُهُ بِالْحاجِرِ فَاجيبُوهُ» آن گاه ابن زياد و زياد را زياده لعنت كرده و بر علىّ بن ابى طالب صلوات فرستاد، پس عبيداللَّه فرمان داد تا او را از بالاى كوشك در افكندند و اعضايش به اين كار در هم شكستند و حضرت بعد از حركت از منزل حاجر با عبداللَّه بن مطيع كه همانا خروج مختار بن ابى عبيده در ايالت او به كوفه از