طرف شد؟ با ظِلّ اللَّه طرف شد؟ «سلطان را نبايد دست زد» به چه حجت با سلطان عصرش طرف شد؟ سلطان عصرى كه شهادتين را مى‌داد و مى‌گفت كه من خليفه پيغمبر هستم!
براى اينكه يك آدم قاچاق بود، براى اينكه يك آدمى بود كه مى‌خواست اين ملت را استثمار كند، مى‌خواست بخورد اين ملت را، منافع ملت را مى‌خواست خودش بخورد و اتباعش بخورند. «١»
سلطنت و ولايتعهدى همان طرز حكومت شوم و باطلى است كه حضرت سيدالشهداء (ع) براى جلوگيرى از برقرارى آن قيام فرمود و شهيد شد. براى اين كه زير بار ولايتعهدى يزيد نرود و سلطنت او را به رسميت نشناسد قيام فرمود و همه مسلمانان را به قيام دعوت كرد. اينها از اسلام نيست. اسلام سلطنت و ولايتعهدى ندارد. «٢»
خطرى كه معاويه و يزيد بر اسلام داشتند اين نبود كه غصب خلافت كردند، اين يك خطر كمتر از آن بود. خطرى كه اينها داشتند اين بود كه اسلام را به صورت سلطنت مى‌خواستند در بياورند، مى‌خواستند معنويت را به صورت طاغوت در آورند. به اسم اينكه ما خليفه رسول اللَّه هستيم اسلام را منقلب كنند به يك رژيم طاغوتى.
اين مهم بود آنقدرى كه اين دو نفر ضرر به اسلام مى‌خواستند بزنند يا زدند جلوترى‌ها آنطور نزدند! اينها اصل اساس اسلام را وارونه مى‌خواستند بكنند. سلطنت بود، شرب خمر بود، قمار بود در مجالسشان.
خليفه رسول اللَّه و در مجلس شرب خمر! و در مجلس قمار؟! و باز خليفه رسول‌اللَّه نماز هم مى‌رود جماعت مى‌خواند! اين خطر از براى اسلام خطر بزرگ بود. اين خطر را سيّدالشّهداء رفع كرد.
قضيه، قضيه غصب خلافت فقط نبود، قيام سيدالشهدا (ع) قيام بر ضد سلطنت طاغوتى بود؛ آن سلطنت طاغوتى كه اسلام را مى‌خواست به آن رنگ در آورد كه اگر توفيق پيدا مى‌كردند، اسلام يك چيز ديگر مى‌شد، اسلام مى‌شد مثل رژيم دو هزار و پانصد ساله سلطنت. اسلامى كه آمده بود و مى‌خواست رژيم سلطنتى را و امثال اين رژيم‌ها را به هم بزند