عاشورا شناسى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٥٠

الْعازِمِ بِقُوَّةِ الْغَيرَةِ عَلى قَمْعِ كافرٍ مَريدٍ
آن حضرت عزم كننده است به قوّتِ غيرت، بركندن هر كافرى كه تمرّد كند از امامت و خلافت آن حضرت. و آن اشارت است به يزيد لعين كه بى استحقاق، متصدّى منصب خلافت شد و به واسطه قصد قتل آن حضرت از دين برگشت، نعوذ باللَّه من هذا.
روايت كرده‌اند كه آن حضرت بعد از آنكه مسلم بن عقيل را فرستاده بود، عزم توجه كوفه جزم فرمود و مسلم چون «كتابتهاى اهل كوفه با بيعت نموده كوفيان جهت آن حضرت بفرستاد و كوفيان در كتابت مبالغه كرده بودند كه هرچند زودتر پيش از آنكه اهل شام بيايند، توجّه مى‌بايد كرد؛ آن حضرت به تعجيل بيرون فرمود و قبل از آنكه آن حضرت به كوفه رسد يزيد پليد- عليه و على محبّيه لعنةاللَّه- عبيداللَّه زياد ملعون را به كوفه فرستاد كه تدارك آن حال بكند. عبيداللَّه بن زياد چون نزديك كوفه رسيده از طرف حجاز درآمد و به شكل حضرت امام حسين برآمده، جامه‌هاى سفيد پوشيده و درّاعه گذاشته بر شتر سوار؛ مردمان كوفه تصوّر كردند كه حضرت حسين است به استقبال او بيرون آمدند؛ او پرده به روى نجس خود گرفته بود و به هر قبيله كه مى‌رسيد سلام مى‌كرد؛ ايشان مى‌گفتند: و عليك السّلام يابن رسول‌اللَّه، و همراه او مى‌شدند، بدان گمان كه آن حضرت است؛ چون به در قصر رسيدند، امير كوفه درِ قصر نگشود و از بالاى قصر گفت: اى پسر رسول خدا، امشب جاى ديگر فرود آى تا فردا اين قصر را خالى كنيم. مردمان مبالغه مى‌كردند كه در بگشاى و او در نمى‌گشود. عبيداللَّه بن زياد پرده از روى خود برداشت و گفت: در بگشاى كه لعنت بر تو باد. عبيداللَّه را مردمان شناختند و او در بگشود و مردم بترسيدند متفرق شدند.
صباح مردمان را جمع كرد و مبالغت نمود كه مسلم بن عقيل را بدو سپارند و حيله بسيار كردند تا مسلم را به دست آورد و او را شهيد گردانيد؛ و اين خبرها در راه به حضرت امام حسين (ع) رسيد و چون توجه فرموده بود باز نتوانست گشتن و غيرت دين نگذاشت كه ازمقاتله دشمن لعين روگردان شود و در راه با فرزدق شاعر ملاقات نمود و از او احوال مردم كوفه پرسيد؛ گفت: اى پسر رسول خدا! دلهاى كوفيان با توست و شمشيرهاى ايشان با بنى‌اميّه. آن حضرت به وظايف عبوديت الهى قائم شده، جان را در راه خداى تعالى نهاد.