براى عبيداللَّه نيز در جمع اصحاب و ملتزمان ركاب انتظام داشت و در اين وقايع مقلق و رزاياى مدهش از اهل شام و بصره احدى در كوفه نبود مگر همين مسلم بن عمرو و او پدر قتيبه، سردار نامدار است كه در سمت مشرق ايران غزوه‌ها پرداخته و كارها ساخته.
الغرض، وقتى كه عبيداللَّه به كوفه آمد، مسلم بن عقيل ظهور فرمود و دار الأماره را محاصره كرد و عاقبت اهل كوفه نقض عهد نمودند و شرط بيعت به سر نبردند و او را به دست دشمن سپردند. چون مسلم را به مجلس عبيداللَّه آوردند. به امارت، به وى سلام نكرد عبيداللَّه با او گفت يابن عقيل آمدى ميان آن مردمى كه به سخن متّحدند و به عقيدت متّفق، تفرقه بيفكنى و جمع ايشان پريشان كنى. مسلم گفت حاشا كه چنين باشد، بلكه اين مردم را اعتقاد اين است كه پدر تو نيكان ايشان بكشت و خون‌ها جارى ساخت و در اين ملك برخلاف سيره عمّال خلافت رسول به آيين كسرى ايران و قيصر روم حركت كرد و ما آمديم تا مردم را به كتاب الهى و سنّت رسالت پناهى بخوانيم وصيت داد و معدلت از ماه تا ماهى رسانيم.
ابن زياد بر آشفت و گفت تو را با رفتار كسروانه و كردار قيصرانه پدر من چه كار اى فاسق.
نه اين است كه اين اطوار وقتى به ظهور مى‌رسيد كه تو در مدينه شرب خمر مى‌كردى؟ فرمود آيا من شرب خمر مى‌كردم؟ به خدا قسم كه خدا مى‌داند كه تو خود مى‌دانى كه دروغ مى‌گويى و من بر اين صفت نيستم و از من سزاوارتر به شرب خمر كسى است كه همى خون مسلمانان مى‌نوشد و محض خشم و دشمنى قتل‌هاى حرام مى‌كند و در آن حال لهو و لعب مشغول است مثل اين كه كارى نكرده. عبيداللَّه گفت خدا مرا بكشد اگر ترا طورى نكشم كه در اسلام احدى را آن چنان نكشته باشند. مسلم گفت تو البتّه بايد در اسلام كارها احداث كنى كه در آن نبوده است و بدين بدعت‌ها از همه كس شايسته‌ترى! پس ابن زياد مسلم و پدرش عقيل و حضرت اباعبداللَّه و پدرش على (ع) را دشنام داد و مسلم سخن نكرد و عبيداللَّه فرمان داد تا او را بر فراز قصر گردن زنند.
ابن عبد ربّه مى‌گويد مسلم در اين وقت با عبيداللَّه گفت مرا واگذار تا وصيت كنم. گفت بكن. مسلم در روى حاضران ديد. عمربن سعد را از آن ميان برگزيد و با او گفت در اين جا قرشى نمى‌بينم مگر تو را. نزديك شو تا با تو سخن كنم و اين طعنى بود در نسب عبيداللَّه و اشعارى به بطلان استلحاق زياد. پس عمر نزديك شد و مسلم با او گفت آيا مى‌خواهى كه تا