كرد. ولى وقتى كه به همين عذيب الهجانات رسيد خبر شهادت آن بزرگوار را شنيد. الحاصل امام از عذيب الهجانات به قصر بنى مقاتل رسيد و منزل كرد و آن جا عبيداللَّه بن حرّ جعفى را كه به قصد خلاص از آن فتنه عظمى از كوفه گريخته و در آن كناره خيمه افراخته بود، به نصرت خويش دعوت فرمود و آن بى‌توفيق را سعادت مساعدت نكرد و حضرت شبانه از قصر بنى مقاتل حركت فرمود و پس از دميدن صبح فرود آمد و نماز گزارد و در ساعت بر نشست و دست چپ راه گرفت. حرّ پيش آمده آن سرور و اصحاب و ملتزمين ركاب او را از تياسر همى منع مى‌كرد و ايشان ممتنع نمى‌شدند و همى از جانب يسار راه نورديدند تا به زمين كربلا نزديك قريه نينوا از سواد كوفه در رسيدند و در آن جا سوارى به ناگاه از سمت شهر پيدا شد. فريقين از مشاهده آن سوار از رفتار باز ايستاده نظرها بر وى دوختند تا كه را مى‌خواهد و چه خبر مى‌رساند.
همين كه نزديك شد به حرّ و همراهانش سلام كرد، نه به حضرت و همراهانش؛ و مكتوبى به حرّ داد وى چون مطالعه كرد روى سوى اباعبداللَّه و اصحابش نمود و گفت اين رقم امير عبيداللَّه است. مرا مأمور داشته كه شما را خود در مكانى كه مكتوب او به من مى‌رسد، فرود آرم و نگاه دارم و اين مرد را بر من عين و رقيب گماشته تا كيفيّت امتثال و صورت احوال را مشاهده نمايد. از قضا سرزمين كربلا كه در آن جا اين اتّفاق افتاد، از آب و آبادى بر كنار بوديم. لهذا گفتند ويحك پس بگذار تا ما در اين قريه نينوا يا قريه غاضريّه فرود آييم. گفت با حضور اين مرد نمى‌توانم. زهير بن قين عرضه داشت كه يابن رسول اللَّه پس ما را به اين قريه ديگر كه بر كرانه فرات افتاده است، نازل مى‌فرماى كه هم خود معقلى است حصين و هم بر شاطى‌ء مائى است معين. فرمود نامش چيست؟
گفت عقر. فرمود: «اللَّهُمَّ انّى‌ اعُوذُ بِكَ مِنَ الْعَقْرِ»، آن گاه در همان جايگاه كه به نام كربلا موسم بود، از مركب فرود آمد. اين وقت آن پادشاه عالم پناه به تصريح علىّ بن حسين مسعودى در مروج الّذهب و معادن الجواهر مقدار پانصد سوار و يك صد پياده در ركاب مستطاب داشت و آن روز پنج شنبه دوم محرّم سال شصت و يكم هجرى بود و فرداى آن روز عمر بن سعد بن ابى وقّاص با آن چهار هزار كس كه براى رفتن رى و دشتبى حاضر داشت از كوفه در رسيد و در قريه نينوا اردو زد و عروة بن قيس احمسى را گفت تا با حضرت ملاقات‌