معناى «حسين منى» روشن است؛ اما «انا من حسين» خيلى مهم است. يا عبارت معروفى كه معمولًا در حسينيه‌ها مى‌نويسند كه از اين روايت گرفته شده است: «انَّ الْحُسَيْنَ ابنِ عَلِىٍّ فى السَّماءِ أَكْبَرُ مِنْهُ فى الارْضِ فَانَّهُ لَمَكْتُوبٌ عَنْ يَمينِ عَرْشِ اللَّهِ مِصْباحُ هُدىً وَ سَفينَةُ نَجاةٍ» «١»
حسين چراغ هدايت و كشتى نجات است. خوب، همه امامان ما (ع) چراغ هدايت بوده‌اند، همه آنان كشتى نجات هستند. در زيارت جامعه مى‌خوانيم كه همه شما كشتى نجات هستيد، هر كس به شما تمسك بجويد، نجات مى‌يابد، و هر كس از شما دور و عقب بماند، هلاك مى‌شود. همه اهل بيت (ع) همين گونه‌اند. پس حسين (ع) چه خصوصيتى دارد؟
بدون شك شخصيت سيد الشهداء (ع) و شرايطى كه براى زندگى ايشان پيش آمد، تقدير الهى بود؛ يك ويژگى به زندگى آن حضرت (ع) و به خصوص شهادت او بخشيد كه اين بركات مى‌تواند از آن ناشى شود. همين طور ما معتقديم همه ائمه اطهار (ع) نور واحد هستند؛ هر امام ديگرى هم به جاى امام حسين (ع) بود، بايد همين برنامه را اجرا مى‌كرد. اگر اختلافى در رفتار ائمه (ع) ديده مى‌شود، به لحاظ شرايط اجتماعى زمان ايشان بوده است.
مثلًا امام حسن (ع) اول جنگيد و بعد صلح كرد. اين كه معروف است كه امام حسن (ع) در مقايسه با سيد الشهداء (ع) سمبل صلح بود، بدان معنا نيست كه دو نوع سليقه و دو قرائت از اسلام داشته‌اند، قرائتى صلح طلبانه و قرائت ديگرى خشونت‌آميز؛ خير، ما معتقديم اگر امام حسين (ع) هم در موقعيت امام حسن (ع) بود، مى‌بايست همانند امام حسن (ع) رفتار كند و اگر امام حسن (ع) در شرايط امام حسين (ع) بود، بايد همان رفتار امام حسين (ع) را انجام مى‌داد، و ساير ائمه (ع) نيز به همين شكل. اختلاف در روش‌ها و رفتارها به خاطر شرايط اجتماعى خاصى بوده كه اين وظايف را ايجاب مى‌كرده است. پس اين شرايط خاص است كه براى ابى‌عبداللَّه پيش آمد و زمينه‌اى را فراهم كرد كه نقشى را در تاريخ بشر و راهنمايى انسان‌ها ايفا كند كه براى هيچ فرد ديگرى ميسر نشد. اين شرايط بود كه چنين رفتارى را تعيين كرد؛ يا به زبان دينى اين تقدير الهى بود، خواست خدا بود. چون شرايط اجتماعى هم به‌