در منزل «عُذَيْب» كه چهار نفر به حضرت ملحق شدند، بيان ديگرى از امام حسين (ع) هست؛ حضرت فرمود: «اما وَاللَّهِ انّى‌ لَأَرْجُو انْ‌يَكُونَ خَيْراً ما ارادَ اللَّهُ بِنا؛ قُتِلْنا اوْ ظَفَرْنا». اين هم نشانه اين كه گفتيم فرقى نمى‌كند؛ چه به پيروزى برسند، چه كشته بشوند، تفاوتى نمى‌كند.
تكليف، تكليف است؛ بايد انجام بگيرد. فرمود: من اميدم اين است كه خداى متعال، آن چيزى كه براى ما در نظر گرفته است، خير ماست؛ چه كشته بشويم، چه به پيروزى برسيم. فرقى نمى‌كند؛ ما داريم تكليفمان را انجام مى‌دهيم.
در خطبه اول بعد از ورود به سرزمين كربلا فرمود: «قَدْ نَزَلَ مِنَ الْامْرِ ما قَدْ تَرَوْنِ ...» بعد فرمود: «الا تَرَوْنَ الَى الْحَقِّ لا يُعْمَلُ بِهِ وَ الَى الْباطِلِ لا يَتَناهى‌ عَنْهُ لِيَرْغَبِ الْمُؤْمِنُ فِى لِقاءِ رَبِّهِ مُحِقّاً ...» تا آخر اين خطبه- خلاصه و جمع‌بندى كنم.
پس امام حسين (ع) براى انجام يك واجب، قيام كرد. اين واجب در طول تاريخ، متوجه به يكايك مسلمان‌هاست. اين واجب عبارت است از اين كه هر وقت ديدند كه نظام جامعه اسلامى دچار يك فساد بنيانى شده و بيم آن است كه به كلى احكام اسلامى تغيير پيدا بكند، هر مسلمانى بايد قيام كند.
البته در شرايط مناسب؛ آن وقتى كه بداند اين قيام، اثر خواهد بخشيد. جزو شرايط، زنده ماندن، كشته نشدن، يا اذيت و آزار نديدن نيست. اين‌ها جزو شرايط نيست؛ لذا امام حسين (ع) قيام كرد و عملًا اين واجب را انجام داد تا درسى براى همه باشد.
خوب، ممكن است هر كسى در طول تاريخ و در شرايط مناسب، اين كار را بكند؛ البته بعد از زمان امام حسين، در زمان هيچ يك از ائمه ديگر، چنين شرايطى پيش نيامد. خود اين تحليل دارد كه چطور پيش نيامد؛ چون كارهاى مهم ديگرى بود كه بايد انجام مى‌گرفت و چنين شرايطى در جامعه اسلامى تا آخر دوران حضور و اول زمان غيبت اصلًا محقق نشد. البته در طول تاريخ از اين گونه شرايط در كشورهاى اسلامى زياد پيش مى‌آيد؛ الان هم شايد در دنياى اسلام جاهايى است كه زمينه هست، مسلمان‌ها بايد انجام بدهند. اگر انجام بدهند تكليفشان را انجام داده‌اند و اسلام را تعميم و تضمين كرده‌اند. بالاخره يكى، دو نفر شكست مى‌خورند.
وقتى اين تغيير و قيام و حركت اصلاحى تكرار بشود، مطمئناً فساد و انحراف، ريشه كن و از بين خواهد رفت. هيچ كس اين راه و اين كار را بلد نبود، چون زمان پيغمبر كه نشده بود،