عاشورا شناسى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٠٩

پس، روى به برادر خويش، عبّاس، آورد و گفت: اى برادر، برو و از اينها بپرس كه به چه كار آمده‌ايد؟
عبّاس به برادران خويش فرمود: با من باشيد. پس همگى برنشستند و برابر لشكر عمر سعد شدند و پرسيدند: غرض آمدن شما چيست؟
گفتند: فرمان عبيداللَّه رسيده است كه بيعت يزيد بر حسين بن على (ع) و برادران او عرضه كنيد. اگر قبول كنند، فَهُوَالْمُراد و الا با ايشان جنگ كنيد.
عبّاس گفت: ساعتى صبر كنيد تا بازگردم و اميرالمؤمنين حسين (ع) را خبر دهم.
آن قوم جا به جا توقّف كردند. عبّاس نزديك برادر آمد و سخن ايشان بازگفت. آن حضرت سر در پيش افكند. عبّاس ايستاده بود و اصحاب اميرالمؤمنين با اين قوم سخن همى گفتند. حبيب بن مظاهِر الْاسَدى ايشان را مى‌گفت: بد قومى خواهيد بود روز قيامت كه به حضرت بارى تعالى رسيد؛ چه، فرزند پيغمبر او، اهل بيت اتقيا، شيعه ابرار، و اصحاب اخيار او را كشته باشيد.
و اميرالمؤمنين حسين (ع) تشنه لب نشسته بود و در كار جنگ با آن قوم انديشه مى‌كرد.
پس، برادر خود، عبّاس را فرمود: اى برادر، مى‌خواهم كه يك امشب كه در پيش است عبادت كنم و از خداى تعالى آمرزش خواهم و از او- جلّ و علا- در اين محاربه با اين جماعت مدد و معونت و ظفر و نصرت طلبم. تو را به نزد اين قوم مى‌بايد رفت و از ايشان درخواست كرد كه يك امروز بازگردند و امشب ما را مهل دهند تا فردا بامداد روى به كارزار آريم.
عبّاس به نزد آن قوم آمد و اين معنى با ايشان باز گفت و التماس كرد كه بازگردند و باقى آن روز و آن شب مهلت دهند.
عمر سعد، شمر را گفت: چه مصلحت مى‌بينى ايشان را مهلت دهيم يا نه؟
شمر گفت: امير تويى، من چه مى‌دانم؟
عمر سعد گفت: كاشكى من امير نبودمى و در اين مهلكه نيفتادمى.
عمرو بن حجاج زبيدى گفت: سبحان اللَّه! اگر اين جماعت كه ما به ايشان جنگ فرموده‌ايد تُرك بودندى [و] اين قدر درخواست كردندى، واجب بودى كه التماس ايشان به اجابت مقرون داشتندى، فَكَيْفَ كه اهل بيت محمّد مصطفايند!