همراه او فرستاد. آنها به خانه ريختند و مسلم با شمشير حمله برد و از خانه برونشان ريخت.
بار ديگر بدو حمله بردند و او نيز حمله كرد و بيرونشان كرد.
وقتى چنين ديدند ببام خانه‌ها رفتند و او را سنگباران كردند، و آتش در نى مى‌زدند و از بالا خانه‌ها به طرف او مى‌انداختند. وقتى مسلم چنين ديد گفت: «آيا اين همه براى كشتن مسلم بن عقيل است؟ اى جان من به طرف مرگى كه فرار از آن‌
عاشوراشناسى ١٢٤ وقعه كربلا
ميسر نيست، بيرون شتاب!» و با شمشير افراشته به كوچه آمد و به جنگ پرداخت ميان او و بكير بن حمران احمرى دو ضربت مبادله شد. بكير ضربتى به دهان مسلم زد كه لب بالاى او را قطع كرد و لب پايين او را دريد، مسلم نيز ضربتى سخت به‌سر او زد و ضربت ديگرى به پشت او زد كه نزديك بود به شكمش برسد. و رجزى بدين مضمون مى‌خواند: قسم مى‌خورم كه جز با آزادگى كشته نشوم (اقْسِمُ لا اقْتَلُ الّا حُرّاً).
اگر چه مرگ چيزى تلخ است، هر كس روزى با شرى برخورد مى‌كند. من بيم دارم دروغ بشنوم يا فريب بخورم.»
وقتى مقاومت او را ديدند، محمد بن اشعث پيش آمد و گفت: «نه به‌تو دروغ مى‌گويند و نه فريبت مى‌دهند.» و او را امان داد. او نيز تسليم شد. بر استرى سوارش كردند و به نزد ابن زياد بردند. ابن اشعث وقتى او را امان داد، شمشير و سلاحش را گرفت. يكى از شعرا در اين زمينه به هجو ابن اشعث گويد:
«عموى خود را رها كردى و از او دفاع نكردى. اگر تو نبودى كس به او دست نمى‌يافت، فرستاده خاندان محمد را كشتى و شمشيرها و زره‌هاى او را ربودى.»
وقتى مسلم به در قصر رسيد، ظرف آب خنكى ديد و آب خواست. مسلم بن عمرو باهلى پدر قتية بن مسلم، نگذاشت آب به او بدهند، عمرو بن حريث برفت و كاسه آبى براى او بياورد. وقتى آن را بدهان برد كاسه پر خون شد. آن را بريخت و دوباره كاسه را پر آب كرد، وقتى كاسه را به دهان برد دندانهايش را در كاسه ريخت و پر خون شد گفت: «الحمد للَّه، اگر روزى من بود مى‌توانستم بنوشم.» سپس او را به نزد ابن زياد بردند و چون سخن وى به پايان رسيد و مسلم جوابهاى خشونت‌آميز مى‌داد، بگفت تا او را بالاى قصر ببرند. آنگاه احمرى را كه از مسلم ضربت خورده بود، بخواست و گفت: «تو گردن او را بزن تا انتقام ضربت او را