مى‌فرمود. آنها را پسر خود مى‌خواند. از گريه آنها ناراحت مى‌شد. روى سينه خود آنها را مى‌خوابانيد. از شنيدن اسمشان لذت مى‌برد. در كوچه، در خانه، در مسجد، در حضور صحابه و مردم، در هنگام سخنرانى و خطبه. در حال نماز حسنين (ع) مشمول مراحم مخصوصه پيغمبر بودند.
اخبارى كه در كتب معتبره اهل سنت است همه حكايتى از اين عواطف پاك است.
اين مهربانى‌ها در عين حال كه نمونه‌اى از تواضع و فروتنى فوق‌العاده و سادگى زندگى پيغمبر بسيار با عظمت اسلام بود و تمركز عواطف شديد پدرانه او را در حسنين و فاطمه زهرا (ع) نشان مى‌داد.
چون از پيغمبر خدا صادر مى‌شد كه در همه كمالات در حد اعتدال، و استقامت بود، و محبت و رضا او را هيچ‌گاه بر آن نمى‌داشت كه از سخن راست؛ و حقيقت كلمه‌اى بيشتر بگويد. دليل كمال لياقت، صلاحيت، و شايستگى حسنين بود، زيرا تعبيراتى پيغمبر در حق آنها مى‌فرمود، و اوصافى را براى آنها مى‌گفت كه تنها عواطف و احساسات پدرانه نمى‌تواند آن تعبيرات را تجويز نمايد، و معلوم بود كه پيغمبر (ص) در سيماى آنها يك سرّ الهى مشاهده مى‌كرد.
بر حسب احاديث شريفه ثقلين، و احاديث امان، و احاديث سفينه، و احاديث بسيار ديگر كه مادر تأليفى كه در اثبات حجيت فقه شيعه، و وجوب رجوع به احاديث اماميه و احكام نوشته‌ايم آنها را ذكر كرده؛ و صحت اسناد و دلالت آنها را واضح و آشكار ساخته‌ايم؛ حسن و حسين (ع) وارث علوم پيغمبر و هريك در عصر خود رهبر حقيقى امت اسلام و حافظ آفتاب جهانتاب شرع بودند.
امام، و وصى و جانشين پيغمبر يكى از صفات برجسته‌اش همين است كه ميزان تعادل، و اعتدال امور باشد، و در حقيقت مركزى است كه واماندگان راه حقيقت و كندروها به آن مركز سوق داده مى‌شوند تا عقب نمانند؛ و فاصله آنها با امام كه پيشرو قافله خدا پرستان است زياد نشود، و تندروهاى افراطى به آن مركز برگردانده مى‌شوند تا شتاب خارج از حد سبب گمراهى آنها نشود، و اين است حقيقت معناى كلام پيغمبر (ص) در ذيل بعض احاديث صحيحه ثقلين: