شاعرم. حضرت فرمودند: ابياتى بگو و جلوتر از ما به مدينه برو و خبر ورود ما را و مصيبت هائله قتل سيد الشهداء (ع) را به مردم اعلام كن! به اصطلاح معروف عربى ناعى باش، بشير اين ابيات را ساخت و با گريه و صداى بلند بر مردم مدينه فرو خواند:
يا اهْلَ يَثْرِبَ لامُقامَ لَكُمْ بِها قُتِلَ الْحُسَيْنُ وَ ادْمِعى‌ مِدْرارٌ
الْجِسْمُ مِنْهُ بِكَرْبَلاءِ مُضَرَّجٌ وَالرَّأْسُ مِنْهُ عَلَى الْقَناةِ يُدارُ
و نيز ابياتى به ام‌كلثوم منسوب است كه در راه مراجعت به مدينه گفته بود:
مَدِينَةُ جَدِّنا لاتُقْبِلينا فَبِالْحَسَراتِ وَالْاحْزانِ جَيْنا
خَرَجْنا مِنْكَ بِالْاهْلينَ جَمْعاً رَجَعْنا لارِجالَ وَ لابَنينا
و نيز اين بيت مربوط به همان ورود اهل‌بيت به مدينه در كتب مقاتل به جاريه‌يى از اهل مدينه نسبت مى‌دهند:
نَعى‌ سَيِّدى‌ ناعٍ نَعاهُ فَاوْجَعا وَ أَمْرَضَنى‌ ناعٍ نَعاهُ فَانْجَعا
چند بيت نيز به دختر عقيل بن ابى‌طالب منسوب است كه مى‌گويند چون خبر واقعه كربلا به مدينه رسيد وى اين اشعار بگفت، از اين اشعار سه بيت را ابوريحان بيرونى در آثار الباقيه ضبط كرده است.
ماذا تَقُولُونَ انْ قالَ النَّبِىُّ لَكُمْ ماذا فَعَلْتُمْ وَ انْتُمْ آخِرُ الْأُمَمٍ‌
بِعِتْرَتى‌ وَ بِاهْلى‌ عِنْدَ مُفْتَقَدى‌ نِصْفٌ أُسارى‌ وَ نِصْفٌ ضُرَّ جُوا بِدَمٍ‌
ماكانَ هذا جَزائى‌ انْ نَصَحْتُ لَكُمْ انْ تَخْلِفُونى‌ بِسُوءٍ فى‌ ذَوِى رَحِمى‌
بنابراين بايد اولين شعر مرثيه و نخستين مجلس عزادارى را مربوط به همان سال ٦١ هجرى گرفت. از آن پس شعراى عرب كه از همه معروف‌تر كميت (متوفى ١٢٦) و سيد اسمعيل حميرى (متوفى ١٧٩) كه مى‌گويند براى حضرت صادق (ع) با اشعارش مرثيه خوانى كرد در حالتى كه پردگيان حرم نيز پشت پرده نشسته گوش مى‌دادند و مى‌گريستند و اين خود هم مجلس عزادارى بود و هم شعر مرثيه.
دعبل خزاعى (متوفى ٢٤٦) و ديك الجن عبدالسلام (متوفى ٢٣٥) هم از كسانى هستند كه در شعر مرثيه گويى اهل‌بيت معروف هستند. بعد از ايشان روز به روز عدّه مرثيه سرايان زياد مى‌شود. سيد رضى (رض) (متوفاى ٤٠٦) ابن هباريه (متوفاى ٥٠٩) اين‌ها از مرثيه سرايان قديم عرب بودند و بعد از آن شعراى مرثيه‌ساز عربى تا عصر حاضر روزافزون است.