ظروف طلا و نقره مى‌آشاميد و لباس حرير مى‌پوشيد (از محرّمات مسلّم است)، ابودرداء مى‌گويد: به معاويه گفتم: از پيامبر شنيدم كه مى‌گفت: هر كس در ظروف طلا و نقره بياشامد، درون خود را از آتش پر كرده است. معاويه گفت: امّا من!! در اين قضيه اشكالى نمى‌بينم! «١» در همين نقل، ابن ابى الحديد يادآور مى‌شود: مطرف پسر مغيرة بن شعبه (از ملازمان معاويه) مى‌گويد: با پدرم به نزد معاويه رفتيم. ديدم پدرم سخت غمگين است. گفتم: تو را چه شده است؟ گفت: نزد پليدترين آدمها مى‌آيم. به معاويه گفتم: اكنون كار و بارت بالا گرفته و حكومتت مستقر شده است. عدالت به خرج بده و خير خواهى پيشه كن. فرزندان برادرت، بنى هاشم را هم درياب؛ به آنان نيكى و صله‌رحم كن تا نامت به نيكى بماند. وى به من گفت:
هيهات! كه نامم بماند. ابوبكر سالها خليفه بود و رفت. مى‌گويند: ابوبكر. عمر خليفه بود و مرد. گويند: عمر، امّا براى محمد هر روز پنج بار بانگ مى‌زنند: اشْهَدُ انَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ.
كدام ياد من باقى بماند؟ «٢» (كه در اين سخن، وى بغض خود را نسبت به پيامبر اكرم آشكار مى‌كند و به تعريض متذكر مى‌شود كه نام وى نيز، بايد محو و نابود شود).
هم او بعد از شهادت على (ع) و متفرق نمودن سپاه كوفه (در وضعيتى كه اسلام و مسلمين در نهايت ضعف بودند) وقتى وارد شهر مى‌شود، بر فراز منبر قرار مى‌گيرد و اعلان مى‌كند كه، غرض از جنگ با شما حاكميت بود كه به دست آمد، من براى نماز و روزه با شما نمى‌جنگيدم. «٣» و فرزندش يزيد نيز پس از واقعه عاشورا، مستانه مى‌سرايد:
لَيْتَ اشْياخى‌ بِبَدْرٍ شَهِدُوا جَزَعَ الْخَزْرَجِ مِنْ وَقْعِ الْاسَلِ‌
لَعِبَتْ هاشِمُ بِالْمُلْكِ فَلا خَبَرٌ جاءَ وَ لا وَحْىٌ نَزَلَ «٤»
و در مراسم جشن پيروزى خود، به زينب (س) مى‌گويد: «خدا را شكر كه خداوند دشمن اميرالمؤمنين را كشت».