استقامت حسينى، استقامت خمينى‌
دو پيروزى وجود دارد: يك پيروزى، پيروزيى است كه انسان خودش آن را مى‌بيند. تشكيل حكومت و نابود كردن دشمنان انقلاب، از آن جمله است كه امام اين را به چشم مبارك خود مشاهده كرد. يك پيروزى كه از اين پيروزى مهم‌تر است، پيروزى ماندگار است، يعنى پيروزى فكر و راه و مدّعاست. اين، همان پيروزيى است كه انبياى الهى با وجود اين كه در دوران حيات، آن همه مرارت را تحمل كردند، بالاخره به آن نايل شدند. اين پيروزى، پيروزى فكر و ايده و راه يك انسان بزرگ و متفكر است. امام، به اين پيروزى هم رسيد.
استمرار خاطره آن بزرگوار و پر شور شدن اين جلسه در هر سال، به همين معناست.
در اينجا مايلم مطلبى را درباره نهضت امام بزرگوارمان كه براى ما حامل درسى است، مطرح كنم و خواهش مى‌كنم افرادى كه صاحب فكرند و داراى انديشه و خرد سياسى و تأمّل در مسايل بزرگ اند، روى اين مسأله تأمّل كنند و بيشتر آن را بشكافند.
مى‌دانيد كه حركت امام (ره)، مشابهت‌هاى زيادى با نهضت حسينى دارد و تقريباً الگو بردارى شده از حركت حسينى است؛ هر چند آن حركت اصلى، يعنى حركت امام حسين، منتهى به شهادت همه شد، ولى اين حركت به پيروزى امام منتهى گرديد. اين، فارقى ايجاد نمى‌كند؛ زيرا يك نوع حركت و يك مضمون و يك طرح كلّى بر هر دو حركت حاكم بود.
اقتضائات متفاوت بود؛ لذا سرنوشت آن حركت، شهادت امام حسين شد و سرنوشت اين حركت، حكومت امام بزرگوار ما شد. اين، به طور كلّى يك امر روشن و واضحى است.
از جمله چيزهايى كه در هر دو حركت به طور بارزى وجود دارد، مسأله «استقامت» است. با اين كلمه استقامت و معناى آن، نبايد عبورى و گذرا برخورد بشود؛ چون خيلى مهم است. در مورد امام حسين (ع) استقامت به اين صورت است كه او تصميم گرفت تسليم يزيد و حكومت جايرانه او نشود. مبارزه از اين‌جا شروع شد؛ عدم تسليم در مقابل حاكميت فاسدى كه راه دين را به كلّى منحرف مى‌كرد. امام كه از مدينه حركت فرمود، با اين نيّت بود.
بعد كه در مكّه احساس كرد ياور دارد، آن وقت اين را با قيام هم همراه كرد؛ و الّا جوهر اصلى اعتراض و حركت در مقابل حكومتى بود كه بر طبق موازين حسينى، اين حكومت قابل تحمّل و قابل قبول نبود. اوّل، امام حسين (ع) در مقابل اين حكومت ايستاد. هنوز خبرى نبود