ابن طاووس عليه الرحمه روايت مى‌كند كه اهل بيت عصمت (ع) در مراجعت از شام چون به خاك عراق رسيدند با دليل فرمودند ما را به كربلا مى‌بايد رفت كاروان را از آن جا عبور مى‌ده. پس وقتى كه به حاير شريف در شدند جابر بن عبداللَّه انصارى و جماعتى از بنى هاشم و رجال آل رسول (ص) را بر سر آن مضجع پاك و تربت تابناك بديدند كه از براى زيارت سيّد الشّهداء و مشاهد مردان خدا ارواحنالهم الفداء آمده بودند. پس از اجتماع آن دو دسته زاير و زنان اعراب حوالى حاير در آن مقام كريم ماتمى عظيم تشكيل يافت و اهل البيت (ع) بعد از مويه گريه‌ها و خون فشانى‌ها به سمت يثرب روى آوردند و باقى عزا در روضه رسول و جوار بتول به سر بردند.
بودند قرين سوگوارى كردند على الدّوام زارى‌
شد رنج تمام ليكن اندوه بر جاى بماند هم چنان كوه‌
اين قصّه غصّه زاى تا چند بارى لب از اين حديث بربند
در امالى حضرت شيخ الطائفه ابوجعفر الطّوسى طاب سرّه القدسى مسطور است كه قاسم بن احمد بن معمّر اسدى كه مردى مورّخ و بر احوال سلف و ايّام النّاس مطّلع بوده است گفته متوكّل بن معتصم را آگهى دادند كه مردم سواد براى زيارت قبر حسين بن على (ع) به ارض نينوا مى‌روند و جمعيتى بزرگ مى‌شوند. متوكّل يكى از سران سپاه را در سال دويست و سى و هفت بفرمود تا به كربلا رفت و مردم را از زيارت آن تربت پاك و مضجع تابناك منع همى نمود و دفع همى داد. مردم سواد بر وى بشوريدند و گفتند ما از اين جا نخواهيم پاى كشيد.
اگر چند ما را يكسره بكشيد و ايشان اين عقيدت را از كثرت كرامات و دلايلى كه از آن مرقد مطهّر و مشهد منوّر ديده بودند مى‌پنداشتند. پس خليفه بدان مرد مكتوب كرد كه از كربلا به كوفه باز شو و چنين وانماى كه ما ترا به كارى ديگر فرموده‌ايم، و چون ده سال بر اين منوال بگذشت باز با متوكّل گفتند كه اهالى سواد و شهر كوفه را بر سر مزار حسين ازدحامى عظيم دست مى‌دهد و سوقى كبير برپا مى‌شود پس جمعى كثير از مردم سپاهى را به سردارى مخذولى از قواد به سرزمين طفوف سوق نمود و بفرمود تا بر برائت ذمّه از زاير حسين (ع) ندا دردادند و به نبش قبر مبارك و حرث و زرع آن وادى مقدّس عزيمت برگماشتند و به مادّه مأموريت اشتغال داشتند كه متوكّل را باذن اللَّه تعالى دور سلطنت سپرى شد و به اشارت‌