القصّه، چون قرّة به نزد آن حضرت رسيد، سلام كرد و رسالت عمر تبليغ نمود. آن حضرت فرمود: مرا خود عزيمت كوفه نبود، لكن معارف و اماثل كوفه به من نامه نوشتند و مرا بخواندند تا به من اقتدا كنند و بيعت نمايند و در اين معنى جهدها كردند و مبالغتها نمودند.
من ناچار سخن ايشان باور داشتم و بر قول ايشان اعتماد كرده از مكّه به اين جانب آمدم.
امروز چون حال نوع ديگر است و از آن سخنها كه گفتند پشيمان شده‌اند و نقض عهد روا مى‌دارند و قدوم مرا اكراه دارند، باز گردم و به مكّه شوم. جواب رسالت تو اين است. همچنين كه شنيدى با عمر بگوى.
قرّه گف
عاشوراشناسى ١٠٦ حسين بن على(ع) در كربلا
ت: چنين كنم و منّت دارم.
چون قرّه بازگشت، حبيب بن مظاهر او را گفت: من هميشه تو را نيكو اعتقاد و دوستدار اهل بيت مصطفى (ص) ديده‌ام. اكنون مرا عجب مى‌آيد كه چرا با اين گروه فسقه فجره دشمن خدا و رسول او موافقت كرده اينجا آمده‌اى. اگر اعتقاد بدل نكرده‌اى، بازگرد و در خدمت اميرالمؤمنين حسين (ع) آى تا سعادت ابدى يابى و فرداى قيامت از شفاعت جدّ او مصطفى (ص) كامياب گردى.
قرّه گفت: نيكو مى‌گويى، نعوذ باللَّه كه من اعتقاد بدل كنم و نقصانى به دوستى اهل بيت پيغمبر (ص). چون اين ساعت مرا به رسالت فرستاده‌اند. باز بايد گشت و جوابى كه شنيده‌ام باز بايد گفت و بعد از آن انديشه كنم؛ باشد كه به نزد شما توانم آمد.
در جمله قرّه بازگشت و كلماتى كه اميرالمؤمنين حسين (رضى) گفته بود به عمر بازگفت.
عمر گفت: لله الحمد، باشد كه از استاد غيب لطيفه زايد كه حسين بن على (ع) بازگردد تا مرا از اين هلاك خلاص باشد؛ چه، ما را با او جنگ نبايد كرد. پس، نامه‌اى نوشت به عبيداللَّه زياد بر اين منوال:
«بسم الله الرحمن الرحيم. الى امير عبيداللَّه زياد من عمر سعد.
امّا بعد، بداند كه مثال او را به امتثال تلقّى نمودم و بر حَسَب اشاره شما در برابر حسين بن على (ع) فرود آمدم و كس به نزد او فرستادم كه از چه سبب از مكّه بيرون آمده و در اين صحرا منزل ساخته است. جواب فرستاد كه اهل كوفه نامه‌ها نوشتند و رسولان معتبر و مردمان بزرگ به نزد من فرستادند و التماس كردند تا به نزد ايشان آيم تا با من بيعت كنند. آمدن من به‌