آنها بدر رفت و وارد قصر شد. وقتى خبر آمدن ابن زياد به مسلم رسيد به خانه هانى بن عروه مرادى تغيير مكان داد. ابن زياد جاسوسان بر مسلم گماشت تا محل او را كشف كرد. و محمد ابن اشعث بن قيس را به طلب هانى فرستاد. و چون بيامد درباره مسلم از او سوال كرد، هانى منكر شد و ابن زياد با او بخشونت سخن گفت. هانى گفت. «زياد، پدرت بر من حقى دارد؛ دوست دارم آن را تلافى كنم، آيا مى‌خواهى خير تو را بگويم؟» ابن زياد گفت: «چيست؟» گفت: «اين است كه تو و خاندانت با اموالتان سالم سوى شام برگرديد زيرا كسى كه بيشتر از تو و رفيقت حق دارد اينجا آمده است». ابن زياد گفت: «او را نزديك من آريد». و چون نزديكش آوردند با چوبى كه در دست داشت، بصورت او زد و بينى و ابروى او را بشكست و گوشت چهره‌اش بدريد و چوب را به سر و صورت او بشكست، هانى دست به دسته شمشير يكى از نگهبانان برد و آن مرد دست او بگرفت و نگذاشت شمشير را بگيرد. ياران هانى بر در فرياد زدند «رفيق ما كشته شد.» ابن زياد از آنها بيمناك شد و بگفت تا او را در خانه‌اى كه مجاور آن محل بود زندانى كردند. و شريح قاضى را به نزد آنها فرستاد و او شهادت داد كه هانى زنده است و كشته نشده است، و آنها پراكنده شدند، وقتى مسلم از رفتار ابن زياد با هانى خبر يافت، بگفت تا منادى فرياد «يا منصور» زد، كه شعار آنها بود.
اهل كوفه بانگ «يا منصور» برداشتند و دوازده هزار مرد بر او فراهم شدند. و به طرف ابن زياد حركت كردند، ابن زياد در قصر متحصن شد و قصر را محاصره كردند.
هنگام شب مسلم فقط يك صد مرد با خود داشت و چون ديد كه مردم پراكنده مى‌شوند سوى دربندهاى قبيله كنده حركت كرد و هنوز به دروازه نرسيده بود كه فقط سه نفر همراه او بودند، و چون از دروازه برون شد هيچ كس با او نبود، و حيران بماند و نمى‌دانست كجا رود و كسى را نيافت كه راه را به او نشان بدهد. ناچار از اسب فرود آمد و همچنان سرگردان در كوچه‌هاى كوفه ميرفت و نميدانست كجا رود تا به خانه زنى رسيد كه وابسته اشعث بن قيس بود و از او آب خواست. زن او را آب داد و از احوالش پرسيد و او قصه خويش را بگفت. زن به حالش رقت كرد و او را به خانه برد. وقتى پسرش آمد و جاى مسلم را بدانست، صبحگاهان پيش محمد بن اشعث رفت و قضيه را بدو خبر داد، ابن اشعث نيز پيش ابن زياد رفت و به او خبر داد. ابن زياد گفت: «برو او را پيش من بيار» و عبداللَّه بن عباس سلمى را با هفتاد مرد