نجات بدهم. و هيچ اهميت نمى‌داد كه اعتراف كند كه در گذشته چطور بوده است، و حتى افتخار مى‌كرد كه بگويد من در گذشته پست بودم، آن طور فكر مى‌كردم، هيچ سابقه درخشان ملى ندارم، ولى امروز اين طور فكر مى‌كنم، از شما عالى‌تر فكر مى‌كنم، اين را مى‌گويند شخصيت. آيا كلمه‌اى هست كه از كلمه «لا اله الا اللَّه» بيشتر به روح انسان حماسه و شخصيت بخشد؟ معبودى، مُطاعى، قابل پرستشى غير از خدا نيست. يك جرم فلكى، يك حيوان، يك سنگ، يك درخت كجا و سر تعظيم فرود آوردن يك بشر كجا! من در مقابل غير خدا، هر چه هست، سر تعظيم فرود نمى‌آورم. من طرفدار عدالتم، طرفدار حق و احسانم، طرفدار فضيلتم، به اين مى‌گويند شخصيت.
امويين كارى كردند كه شخصيت اسلامى را در ميان مسلمين مى‌راندند. كوفه مركز ارتش اسلام بود و اگر امام حسين به كوفه نمى‌رفت امروز تمام مورخين دنيا او را ملامت مى‌كردند، مى‌گفتند عراق كه مركز ارتش اسلامى بود از تو دعوت كرده بود و هجده هزار نفر با نماينده تو بيعت كردند و دوازده هزار نامه براى تو فرستادند، چرا به آنجا نرفتى؟ مگر از عراق جايى بهتر و بالاتر هم بود؟! اساساً كوفه شهرى است كه بعد از جنگ‌هايى كه در صدر اسلام واقع شد، به دستور عمر بن خطّاب توسط ارتش اسلام ساخته شد، و از كوفى‌ها و مردم عراق شجاع‌تر و سلحشورتر وجود نداشت. در عين حال همين مردمى كه هجده هزار بيعت‌كننده داشتند و دوازده هزار نامه نوشته بودند، به مجرد اين كه سر و كلّه پسر زياد پيدا شد همه فرار كردند، چرا؟ چون زياد بن ابيه سال‌ها در كوفه حكومت كرده بود، آن قدر چشم درآورده بود، آن قدر دست و پاها بريده بود، آن قدر شكم‌ها سفره كرده بود، آن قدر افراد را در زندان‌ها كشته بود كه اينها به كلى احساس شخصيت خودشان را از دست داده بودند. لذا تا شنيدند پسر زياد آمد، زن دست شوهرش را مى‌گرفت و او را از پيش مسلم كنار مى‌كشيد، مادر دست بچه خودش را مى‌گرفت، خواهر دست برادر خودش را مى‌گرفت، پدر دست فرزند خودش را مى‌گرفت و از مسلم جدا مى‌كرد، و بى‌شك مردم كوفه از شيعيان على بن ابى‌طالب بودند و امام حسين را شيعيانش كشتند، لذا در همان زمان هم مى‌گفتند «قُلُوبُهُمْ مَعَهُ وَ سُيُوفُهُمْ عَلَيْهِ» «١»