يزيد مجبور شد در همان شام روش خودش را عوض كند و اسرا را محترمانه به مدينه بفرستد، بعد تبرّى كند و بگويد: «خدا لعنت كند ابن زياد را، من چنان دستورى نداده بودم، او از پيش خود اين كار را كرد.» چه كسى اين كار را كرد؟ زينب چنين كارى را كرد.
در آخر جمله‌هايش اين طور فرمود:
يا يَزيدُ! كِدْكَيْدَكَ وَاسْعَ سَعْيَكَ ناصِبْ جَهْدَكَ فَوَاللَّهِ لا تَمْحُوا ذِكْرَنا وَ لا تُميتُ وَحْيَنا. «١»
زينب (س) به كسى كه مردم با هزار ترس و لرز به او «يا امير المؤمنين» مى‌گفتند، خطاب مى‌كند كه يا يزيد! به تو مى‌گويم: هر حقّه‌اى كه مى‌خواهى بزن و هر كارى كه مى‌توانى انجام بده اما يقين داشته باش كه اگر مى‌خواهى نام ما را در دنيا محو كنى، نام ما محو شدنى نيست؛ آن كه محو و نابود مى‌شود تو هستى.
چنان خطبه‌اى در آن مجلس خواند كه يزيد لال و ساكت باقى ماند و خشم سراسر وجود آن مرد شقى و لعين را فرا گرفت و براى اين كه دل زينب را آتش بزند و زبان او را ساكت كند و براى اين كه زينب منقلب بشود، دست به يك عمل ناجوانمردانه زد: با عصاى خيزران خود به لب و دندان اباعبداللَّه اشاره كرد.
و لا حول و لا قوّة الّا باللَّه العلى العظيم‌