موقعى كه به خدمت رسيدند، چهار نفر تك تك شكايت على را به عرض رسانيدند، و رسول خدا به سخن هيچ يك اعتنايى نفرمود، بالاخره رسول خدا با نهايت خشم و غضب فرمود:
ما تُريدُونَ مِنْ عَلِىٍّ؟ ما تُريدُونَ مِنْ عَلِىٍّ؟ ما تُريدُونَ مِنْ عَلِىٍّ؟ انَّ عَلِيّاً مِنّى‌ وَ انَا مِنْ عَلِىٍّ، وَ هُوَ وَلِىُّ كُلِّ مُؤْمِنٍ بَعْدى‌. «١»
شما از على چه مى‌خواهيد؟ شما از على چه مى‌خواهيد؟ شما از على چه مى‌خواهيد؟ همانا على از من است و من از على ام، او هم پيمان من و هم سنگ من است، اوست كه بعد از من سرپرست هر مؤمنى است. يعنى چون على متحد با من است و ما هر دو چون تن واحديم، حق صفايا براى او هم ثابت است، او بهتر مى‌داند كه چه كند، او كسى است كه بعد از من مى‌تواند جاى مرا پر كند و سرپرست شما باشد، شما حق نداريد بر او اعتراض كرده خرده بگيريد.
نظير همين جريان از بريده صحابى نقل شده كه بر على بن ابى طالب خرده گرفت، و پيامبر به او فرمود:
يا بُرَيْدَةُ! لا تَقَعْ فى‌ عَلِىٍّ، فَانَّهُ مِنّى‌ وَ انَا مِنْهُ، وَ هُوَ وَلِيُّكُمْ بَعْدى‌. «٢»
اى بريده بر على خرده مگير و عيب‌جويى مكن، چه او از من است و من از اويم، و اوست كه بعد از من سرپرست شما خواهد بود. بالاتر از همه اين اسناد و شواهد، متن پيمان رسول اكرم با انصار مدينه است كه با آنان فرمود: «بَلْ الدَّمُ وَ الدَّمُ، وَ الْهَدْمُ الْهَدْمُ، انْتُمْ مِنّى‌ وَ انَا مِنْكُمْ، احارِبُ مَنْ حارَبْتُمْ وَ اسالِمُ مِنْ سالَمْتُمْ» كه به هنگام سخن از بيعت انصار مشروحاً مورد بحث واقع خواهد شد. و اينك استناد ما به همان جمله «انْتُمْ مِنّى‌ وَ انَا مِنْكُمْ» است، كه جزء متن پيمان و به منظور تأكيد اتصال و پيوند نصرت آمده است، با اينكه انصار از نظر قرابت و نسبت هيچ‌گونه ارتباطى با پيامبر نداشته‌اند، بلكه انصار مدينه كه به مناسبت همين پيمان به نام انصار ناميده شده‌اند از عرب قحطان بودند و رسول خدا از عرب عدنان است و بين اين دو تيره فاصله از زمين تا آسمان.