آن آب سيراب مى‌گردند. خود انصاف ده تو را چگونه بگويم مسلمانى؟ زهى ناخداترس و سنگين دل و جفا كار مردى كه تويى.
عمر سعد چون اين سخنان بشنيد، ساعتى سر در پيش افگند و خاموش بود. پس، سر برآورد و گفت:
راست مى‌گويى اى برير. هر كس با حسين بن على (ع) و فرزندان او جنگ كند و حقّ ايشان از ايشان بگرداند جاى او در آتش دوزخ بود. لكن اى برير ملك رى بزرگ است و ولايتى پر نعمت، ترك آن نمى‌توانم گفت و دل از نفاذ امر و امارت آن برنتوانم گرفت. شقاوت بر من مستولى شده و نعمت و جاه و حرمت و دولت را در چشم من بياراسته. مى‌دانم كه بد مى‌كنم، امّا چه كنم؟ مملكتدارى و نفاذ امر خوش حالتى است، آسان ترك آن نتوانم گفت.
برير از شقاوت او تعجّب نموده بازگشت و به نزد اميرالمؤمنين حسين آمده گفت: عمر به ضلالتى افتاده است و به سبب امارت و ولايت رى كشتن تو را سهل مى‌داند و هيچ باك ندارد.
چنانكه او را ديدم از انديشه‌اى كه دارد رو برنگرداند و كارى كه او را فرموده‌اند به امضا خواهد رسانيد.
چون اميرالمؤمنين حسين (ع) دانست كه حال چيست، اصحاب خويش را فرمود:
اطراف خيمه‌ها را خندق كنيد و خندق را پر از هيزم كنيد و آتش در زنيد تا ايشان به خيمه‌هاى ما در نتوانند آمد و ما را از يك طرف بيش با ايشان جنگ نبايد كرد. اصحاب به موجب اشارت اميرالمؤمنين عمل نمودند. مردى از لشكر عمر سعد، نام او مالك بن جوزه، آن بدبخت ملعون سواره بيامد و در مقابل آن خندق بايستاد و آواز داد:
اى حسين بن على (ع) به آتش تعجيل كردى و پيش از آن كه به آتش دوزخ رسى در اين جهان حوالى خود آتش افروختى.
آن حضرت فرمود: دروغ گفتى اى دشمن خداى كريم رحيم.
پس، از ياران خويش پرسيد: اى شخص را چه نام گويند؟
گفتند: او را مالك بن جوزه مى‌گويند.
اميرالمؤمنين حسين (رضى) دست بر آسمان بلند كرد و گفت: اى بار خداى، او را در دنيا گرمى آتش بچشان و پيش از آنكه به عقبا رسد، او را به آتش دنيا بسوزان.