سعيد بن راشد نقل كرده كه حسن و حسين (ع) آمدند و به سوى پيغمبر مى‌دويدند.
پيغمبر يكى از آنها را در بغل گرفت و ديگرى آمد او را در بغل ديگر گرفت، و فرمود:
هذانِ رَيْحانَتاىَ مِنَ الدُّنْيا مَنْ احَبَّنى‌ فَلْيُحِبَّهُما. «١»
يعنى اين دو ريحانه من از دنيا هستند هر كس مرا دوست مى‌دارد بايد آنها را دوست بدارد. مناوى از ديلمى در فردوس الاخبار روايت كرده كه پيغمبر (ص) به على (ع) فرمود «سَلامُ اللَّهِ عَلَيْكَ يا ابَا الرَّيْحانَتَينِ» «٢»
يعنى سلام خدا بر تو اى پدر دو ريحانه. علاوه بر اين احاديث، روايات ديگر نيز هست مثل «أُوصيكَ بِرَيْحانَتَىَّ خَيْراً» «٣»
كه براى رعايت اختصار به آنچه نقل شد قناعت مى‌كنيم.
٤- حسين شبيه‌ترين اهل بيت به پيغمبر (ص)
بخارى، و ابن اثير روايت كرده‌اند كه وقتى سر حسين (ع) را نزد عبيداللَّه بن زياد آوردند سر مطهر را در طشتى قرار داد، و با شمشير يا چوب دستى خود بر آن چشم و بينى نازنين مى‌زد، و از نيكويى و زيبايى آن حضرت سخنى گفت. انس گفت: شبيه‌ترين ايشان (يعنى اهل بيت) به پيغمبر (ص) بود. «٤»
در البدء و التاريخ «٥» نقل شده كه عبيداللَّه بر روى مبارك آن حضرت مى‌زد، و مى‌گفت رويى به اين زيبايى نديده‌ام!
انس بن مالك گفت: آگاه باش كه او شبيه پيغمبر (ص) بود.
٥- پيامبر (ص) حسين (ع) را مى‌بوسيد
يكى از مظاهر محبت، و عاطفه پدر و مادر نسبت به فرزند، بوسيدن او است. در جاهليت، و پيش از ظهور آفتاب درخشان هدايت اسلام ارزش عاطفه، و احساسات پاك انسانى خصوص در عرب‌ها از ميان رفته بود. رحم و مهر، و رأفت، و رحمت، و رقت قلب را يك‌