اگر بخواهيم هدف امام حسين (ع) را بيان كنيم، بايد اين جور بگوييم كه هدف آن بزرگوار، عبارت بود از انجام دادن يك واجب عظيم از واجبات دين، كه آن واجب عظيم را هيچ كس قبل از امام حسين- حتى خود پيغمبر- انجام نداده بود؛ نه پيغمبر اين واجب را انجام داده بود، نه امير المؤمنين، نه امام حسن مجتبى!
واجبى بود كه در بناى كلّى نظام فكرى و ارزشى و عملى اسلام، جاى مهمى دارد. با وجود اين كه اين واجب، خيلى مهم و خيلى اساسى است، تا زمان امام حسين، به اين واجب عمل نشده بود- عرض مى‌كنم كه چرا عمل نشده بود- امام حسين بايد اين واجب را عمل مى‌كرد، تا درسى براى همه تاريخ باشد؛ مثل اينكه پيغمبر حكومت تشكيل داد، تشكيل حكومت، درسى براى همه تاريخ اسلام شد؛ فقط حكمش را نياوردند. يا پيغمبر، جهاد فى سبيل‌اللَّه كرد، اين درس براى همه تاريخ مسلمين و تاريخ بشر تا ابد شد. اين واجب هم بايد به وسيله امام حسين (ع) انجام مى‌گرفت، تا درسى عملى براى مسلمان‌ها و براى طول تاريخ باشد.
حالا چرا امام حسين، اين كار را بكند؟ چون زمينه انجام اين واجب، در زمان امام حسين پيش آمد. اگر اين زمينه در زمان امام حسين پيش نمى‌آمد، مثلًا در زمان امام على النقى (ع) پيش مى‌آمد، همين كار را امام على النقى (ع) مى‌كرد؛ حادثه عظيم و ذبح عظيم تاريخ اسلام، امام على النقى عليه الصّلاة و السّلام مى‌شد. اگر در زمان امام حسن مجتبى يا در زمان امام صادق عليهما السلام هم پيش مى‌آمد، آن بزرگواران عمل مى‌كردند. در زمان قبل از امام حسين، پيش نيامد؛ بعد از امام حسين هم در تمام طول حضور ائمه تا دوران غيبت، پيش نيامد!
پس هدف، عبارت شد از انجام اين واجب؛ كه حالا شرح مى‌دهم اين واجب چيست. آن وقت به طور طبيعى انجام اين واجب، به يكى از دو نتيجه مى‌رسد: يا نتيجه‌اش اين است كه به قدرت و حكومت مى‌رسد؛ اهلًا و سهلًا، امام حسين حاضر بود. اگر حضرت به قدرت هم مى‌رسيد، قدرت را محكم مى‌گرفت و جامعه را مثل زمان پيغمبر و امير المؤمنين اداره مى‌كرد. يك وقت هم انجام اين واجب، به حكومت نمى‌رسد، به شهادت مى‌رسد. براى آن هم امام حسين حاضر بود.
خدا، امام حسين، يعنى اين بزرگواران را جورى آفريده بود كه بتوانند بار سنگين آن چنان شهادتى را هم كه براى اين امر پيش مى‌آمد، تحمل كنند؛ و تحمل هم كردند. البته داستان مصايب كربلا، داستان عظيم ديگرى است.