براى آن شهيد شود، من و شما در برابر آن مسئوليت نداريم؟ آيا چنين چيزى ممكن است؟
اين است كه «انَّ الْحُسَيْنَ ... مِصْباحُ الهُدى» اين چراغى است برافروخته فراروى انسانيت تا روز قيامت، كه هر كس از هر جا به اين چراغ نگاه كند راه را پيدا مى‌كند و كسى نمى‌تواند در آن ابهامى ايجاد كند.
اين يك طرف قضيه است كه ديديم مسلمانان از ابتدا، لااقل از اولين روزهاى شهادت امام حسين (ع) كه حركت توّابين شروع شد تا امروز، همه در بزرگداشت اين قيام اهتمام داشته‌اند، در گريه كردن، در فداكارى كردن، در عشق بازى كردن با نام حسين (ع). يك ذره خاك كربلا را مى‌آورند و با چه قداستى احترام مى‌كنند. اگر روزى به بيمارى صعب العلاجى مبتلا شوند به اندازه دانه عدسى از آن تناول مى‌كنند تا شفا پيدا كنند. اين يك سوى قضيه است.
طرف ديگر قضيه را هم توجه كنيد. چقدر تلاش شد تا نام حسين (ع) از بين برود. آن‌ها چه دشمنى با حسين (ع) داشتند؟ نام حسين (ع) با زندگى آن‌ها چه مى‌كرد كه حاضر شدند انسان‌هايى را بكشند براى اين كه ديگر مردم به زيارت امام حسين (ع) نروند؟ حاضر شدند آب بر قبر حسين (ع) ببندند تا آثارى از قبر حسين (ع) باقى نماند. روى قبر مطهر زراعت كنند، آن را شخم بزنند، بذر بپاشند كه معلوم نشود اين جا كجا بوده است. چرا اين گونه بوده است؟ از اين دشمنى‌ها چه بهره‌اى نصيبشان مى‌شد؟ راه دور نرويم؛ هنوز در بين ما پيرمردها و پيرزن‌هايى هستند كه آغاز سلطنت آن نابكار را به ياد دارند كه عزادارى را ممنوع كرده بود.
وعّاظ حق نداشتند لباس روحانيت بپوشند. اجازه نمى‌دادند از جايى صداى مرثيه خوانى بلند شود و مجلسى به نام امام حسين (ع) تشكيل شود. بنده چهار- پنج ساله بودم و يادم هست كه شب از روضه خوان دعوت مى‌كردند، كت و شلوار مى‌پوشيد، مى‌آمد داخل دالان منزل لباس خود را عوض مى‌كرد، عمامه مى‌گذاشت و مى‌آمد در زيرزمين خانه و آرام روضه مى‌خواند كه مبادا صداى روضه‌اش به‌كوچه برسد و مأموران دولتى او را تعقيب كنند. اين چيزى است كه خودم به خاطر دارم.
مگر نام سيد الشهداء (ع) چه مشكلى براى حكومت پهلوى داشت؟ چرا اين قدر دشمنى مى‌كنند؟ چرا امروز هم به صورت مدرن با نام سيدالشهداء (ع) دشمنى مى‌كنند؟ اين‌ها كه به‌