شهادت عيسى مسيح را جشن مى‌گيرند و شادمانى مى‌كنند ولى اينها در روز شهادت حسين بن على مرثيه خوانى و گريه مى‌كنند. عمل آنها بر عمل اينها ترجيح دارد، زيرا آنها شهادت را براى عيسى مسيح موفقيت مى‌دانند نه شكست، و چون موفقيت مى‌دانند شادمانى مى‌كنند، اما مسلمين شهادت را شكست مى‌دانند و چون شكست مى‌دانند گريه مى‌كنند. خوشا به حال ملتى كه شهادت را موفقيت بشمارد و جشن بگيرد. و بدا به حال ملتى كه شهادت را شكست بداند و به خاطر آن مرثيه خوانى كند.
جواب اين است كه اولًا دنياى مسيحى كه اين شهادت را جشن مى‌گيرد، روى همان اعتقاد خرافى است كه مى‌گويد عيسى كشته شد تا بار گناه ما بريزد، و چون به خيال خودش سبكبال شده و استخوانش سبك شده آن را جشن مى‌گيرد. در حقيقت او جشن سبكى استخوان خودش را به خيال خودش مى‌گيرد، و اين خرافه است.
ثانياً اين همان فرق اسلام و مسيحيت تحريف شده است كه اسلام يك دين اجتماعى و مسيحيت دينى است كه همه آن چيزى كه دارد اندرز اخلاقى است. گاه به يك حادثه از نظر فردى نگاه مى‌كنيم و گاه از نظر اجتماعى. از نظر اسلام، شهادت حسين بن على از ديدگاه فردى يك موفقيت بود. براى شخص حسين بن على اين شهادت شكست بود يا موفقيت؟
هر مسلمانى مى‌گويد موفقيت، و خود حضرت هم روز اول مى‌فرمود:
خُطَّ الْمَوْتُ عَلى‌ وُلْدِ آدَمَ مَخَطَّ الْقَلادَةِ عَلى‌ جيدِ الْفَتاةِ، وَ ما اوْلَهَنى الى‌ اسْلافى اشْتِياقَ يَعْقوبَ الى‌ يوسُفَ. «١»
از نظر يك انسان و از نظر خود شهيد، شهادت موفقيت است. لازم نيست مسيحى‌ها بگويند؛ در هزار و سيصد و پنجاه سال پيش، خود پيشوايان اسلام گفته‌اند. على بن ابى‌طالب آن وقتى كه تيغ بر فرقش فرود آمده و تا نزديك ابرويش شكافته است، اين طور حرف مى‌زند:
وَاللَّهِ ما فَجَأَنى مِنَ الْمَوتِ واردٌ كَرِهْتُهُ اوْ طالِعٌ انْكَرْتُهُ، وَ ما كُنْتُ الّا كَقارِبٍ وَرَدَ وَ طالِبٍ وَجَدَ. «٢»