ائمه اطهار (ع) و بزرگان دين، هر كدام به صورتى مورد تهمت قرار گرفتند. بالاترين حجت بر تمام انسان‌ها قرآن كريم است. از روزى كه حضرت آدم (ع) خلق شده است تا پايان زندگى انسان بر روى كره زمين حجتى رساتر، روشن‌تر و هدايتگرتر از قرآن نخواهد بود. اما همين قرآن را مورد تفسيرهاى غلط قرار داده بودند و حالا هم چنين مى‌كنند. همه طوايف مسلمين با همه اختلافاتى كه در مذاهبشان دارند به نحوى به آيات قرآن تمسك مى‌جويند. در مورد يك مسأله، هم آن كه آن را اثبات مى‌كند و هم آن كه آن را نفى مى‌كند، به آيه قرآن تمسك مى‌كنند. چه آن‌ها كه قائل به جبرند و چه آن‌ها كه قائل به تفويض، هر دو گروه به آيات قرآن تمسك مى‌كنند. يعنى قرآن مورد ابهام قرار مى‌گيرد. اين كه چرا قرآن به گونه‌اى است كه مى‌توان براى آن تفسيرهاى مختلفى كرد، مسأله است و به بحث مفصّلى احتياج دارد. ولى قطعاً عامل عمدى هم در اين جريانات وجود دارد. يعنى كسانى عمداً مى‌خواهند قرآن را طبق رأى خودشان تفسير كنند. همه اين كارها از جهل نيست.
اين تحريف‌هاى معنوى، مسخ شخصيت‌ها، تهمت و افتراها درباره هر گونه حجت الهى وجود دارد. روشن‌ترين حجت‌ها قرآن است و اين ابهام‌ها در آن وجود دارد. بالاترين انبيا و راهنمايان انسان‌ها پيامبر اسلام (ص) و پس از ايشان امير المؤمنين (ع) بود. اين ابهام‌ها درباره هر دو بزرگوار وجود داشت. مى‌دانيد بعد از آن كه بيست و پنج سال از وفات پيامبر (ص) گذشته بود، اولين كسانى كه با امير المؤمنين (ع) بيعت كردند، همان اصحاب نزديك و بعضى از اقوام و خويشان امير المؤمنين (ع) بودند، مثل زبير كه پسر عمه پيغمبر (ص) و على (ع) بود.
اين‌ها از اولين كسانى بودند كه با على (ع) بيعت كردند و بعد از چند روز گفتند على (ع) قاتل عثمان است. به بهانه خونخواهى عثمان، با على (ع) جنگ كردند. بسيارى از مردم را به اشتباه انداختند كه عثمان به دست على (ع) كشته شده است، پس بايد با او جنگيد. همان كسانى كه با او بيعت كرده بودند، ابتدا جنگ جمل و بعد هم ساير جنگ‌ها را به راه انداختند.
امروز وقتى مى‌خواهيم با برادران اهل تسنن درباره اسلام، يا درباره شخصيت پيامبر (ص) و رفتار و گفتار ايشان صحبت كنيم، ابهام وجود دارد. مثال ساده‌اى بزنم تا ببينيد چه قدر ابهام مى‌تواند وجود داشته باشد. پيغمبر اكرم (ص) در طول بيست و سه سال رسالت الهى خود، با مردم محشور بود، مردمى‌ترين پيغمبر و مردمى‌ترين رهبر بود. هميشه درميان اصحاب خود به گونه‌اى بود كه وقتى كسى وارد مسجد مى‌شد معلوم نمى‌شد كدام پيغمبر (ص) است. تا به اين اندازه مردمى و به قول معروف خاكى بود. هميشه رفتار و