آن حضرت در فكر آينده اسلام و مسلمين بود، به خاطر اينكه اسلام در آينده و در نتيجه جهاد مقدس و فداكارى او در ميان انسانها نشر پيدا كند و نظام سياسى و نظام اجتماعى آن در جامعه ما برقرار شود مخالفت نمود مبارزه كرد و فداكارى كرد. «١»
او (سيد الشهداء (ع)) تكليف مى‌ديد براى خودش كه بايد او با اين قدرت مقاومت كند و كشته بشود تا به هم بخورد اين اوضاع، تا رسوا بكند اين قدرت را با فداكارى خودش و اين عده‌اى كه همراه خودش بود. او ديد كه يك حكومت جائرى است كه بر مقدرات مملكت او سلطه پيدا كرده است، تكليف خودش را، تكليف الهى خودش را تشخيص داد كه بايد نهضت كند و راه بيفتد برود و مخالفت بكند و اظهار مخالفت و استنكار كند هر چه خواهد شد. در عين حالى كه به حسب قواعد معلوم بود كه يك عدد اينقدرى نمى‌تواند با آن عده‌اى كه آنها دارند مقابله كند لكن تكليف بود. «٢»
لكن (براى سيد الشهداء (ع)) تكليف بود آنجا كه بايد قيام بكند و خونش را بدهد تا اينكه اين ملت را اصلاح كند، تا اينكه اين عَلَم يزيد را بخواباند و همين طور هم كرد و تمام شد.
خونش را داد و خون پسرهايش را داد و اولادش را داد و همه چيزهاى خودش را داد براى اسلام. «٣»
امام حسين (ع) نيروى چندانى نداشت و قيام كرد. او هم اگر نعوذ باللَّه تنبل مى‌بود مى‌توانست بنشيند و بگويد تكليف شرعى من نيست كه قيام كنم. دربار اموى خيلى خوشحال مى‌شد كه سيدالشهدا بنشيند و حرف نزند و آنها بر خر مراد سوار باشند، اما او مسلم بن عقيل را فرستاد تا مردم را دعوت كند به بيعت تا حكومت اسلامى تشكيل دهد و اين حكومت فاسد را از بين ببرد. اگر او هم در مدينه سر جايش مى‌نشست و وقتى آن مردك آمد و بيعت خواست نعوذ باللَّه مى‌گفت: بسيار خوب! خوشحال مى‌شدند و دستش را هم مى‌بوسيدند.
سيدالشهداء براى اسلام خودش را به كشتن داد. «٤»