قصه اسب تاختن بر اجساد شهدا كه اگر خداى نكرده راست باشد، چنان كه در مناقب شهر آشوب و ابن أثير و آثار الباقيه أبوريحان آمده است، يكى از همان اسرار است كه در استيصال خاندان كفر اثر عجيب داشت؛ رفتارى كه عبيداللَّه بن زياد با سر بريده مطهر و اهل بيت اسير شده كرد و خشونتى كه با ايشان نمود، نيز يكى از اسرار آن قيام است. اگر ملايمت و مدارا مى‌كرد، در پيشرفت مقصد و منظور نهضت حسينى آنقدر مؤثر نمى‌افتاد و از آن بدتر رفتارى است، كه يزيد پليد با سر مطهر و اسراى اهل بيت كرد.
معروف است كه با سر مطهر با چوبدستى يا غلاف نيزه بى‌حرمتى نمود و به اشعار ابن زبعرى كه از شعراى دستگاه جدش أبوسفيان در ايام كفر ظاهرى او بوده است، تمثل جست:
لَيْتَ أَشْياخى‌ بِبِدْرٍ شَهِدُوا جَزَعَ الْخَزْرَجِ مِنْ وَقْعِ اْلأَسَلِ‌
و دو بيت هم بر آن اشعار بيفزود كه منسوب به خود اوست:
لَعِبَتْ هاشِمُ بِالْمُلْكِ فَلا خَبَرٌ جاءَ وَ لا وَحْىٌ نَزَلَ‌
لَسْتُ مِنْ خَنْدفَ إِنْ لَمْ أَنْتَقِمْ مِنْ بَنى‌ أَحْمَدَ ما كانَ فَعَلَ‌
خندف لقب جده قريش است؛ منظورش اين است كه من اموى قرشى نيستم، اگر از آل احمد هاشمى انتقام نگيرم.
همين اشعار كه حق به زبان يزيد انداخته بود، بزرگ‌ترين دليل بر باطل بودن او و حقانيت امام حسين (ع) است؛ پيداست كه قصد يزيد فقط خونخواهى و اعمال تعصبات جاهلانه عربى بوده است نه چيز ديگر.
خلاصه اين كه چهار عنصر آب و خاك و باد و آتش همه در پيشرفت هدف عالى قيام حسينى خدمت كردند. خدمت آب و آتش را شنيديد، خدمت خاك آن بود كه جسد خون‌آلود شهداء و كشتگان را نگاه داشت و تا امروز نيز نگاه داشته است؛ خدمت باد هم همان بود كه شعله‌هاى آتش را به خيام حرم رسانيد.
در پرده واقعه كربلا عظمت اسلام و در آيينه عظمت و حقانيت اسلام چهره تابناك محمد مصطفى و على مرتضى نمودار است.
اكنون كه سخن بدين جا رسيد، بگذاريد كه راز معنوى عرفانى كربلا را تا آن جا كه ميسر است بيان كنيم.