كشته مى‌شود. اگر كسى بگويد علم امامت نداشت و الهام خدايى نبود، بنابر حديث‌هايى كه از خود پيغمبر (ص) رسيده بود مى‌دانست كه كشته مى‌شود. در آن بيانى كه خودش فرمود:
«كَأَنّى‌ بِأَوْصالى يَتَقَطَّعُها عَسْلانُ الْفَلَواتَ بَيْنَ النَّواويسَ وَ كَرْبَلا»، «١»
گويا مى‌بينم كه درندگان بيابان، گرگ‌هاى بيابان بند از بند من جدا مى‌كنند. و نيز آن خواب‌هايى كه ديده شد. مانند آنچه در داستان على اكبر (ع) شنيده‌ايد. اگر اين‌ها را ضميمه كنيم، به اين معناست كه امام حسين (ع) مى‌داند پايان اين جريان كشته شدن است، اما با اين حال، زن و فرزندانش را با خود برد. براى اين‌كه به پول برسد؟ به مقام برسد؟ به شهوات دنيا برسد؟ در بيابان كربلا كدام شهوات انسان تأمين مى‌شود؟ به هيچ وجه نمى‌توان اين حادثه را به‌گونه‌اى تفسير كرد كه‌اين قيام براى دنياخواهى، براى رياست‌طلبى و براى قدرت‌طلبى بود. هيچ چيز جز اين نبود كه براى احياى دين جدش كشته شد.
البته ممكن است كسانى بگويند حسين (ع) اشتباه كرد. بعضى از متعصبين و ناصبى‌هاى منسوب به اسلام هستند كه مى‌گويند حق نبود كه حسين (ع) اين كار را بكند. اما قبول دارند كه او اين كار را براى احياى دين انجام داد. اين حادثه با همه ويژگى‌هايش يعنى ويژگى‌هايى كه در خط دادن به انسان، و در آموختن درس فداكارى به ايشان مؤثر است، قابل خطا نيست؛ و در اين كه حجت بر مسلمانان تمام شده باشد و بدانند كه اگر شرايطى مثل شرايط زمان امام حسين (ع) پيش آمد، بايد همان حركت را انجام دهند، قابل تفسير غلط نيست. البته كسى اين‌گونه شبهه نكند كه فلانى گفته‌است بايد مردم حادثه عاشورا را تكرار كنند. مى‌گويم اگر آن شرايط پيش آمد، بايد همان كار امام حسين (ع) را انجام دهيم. به هر حال، ويژگى امام حسين (ع) در اين است كه اين حركت او به هيچ وجه قابل تفسير غلط نبود و چنين ابهامى در اطراف آن به وجود نمى‌آمد كه براى دنياپرستى و رياست‌طلبى اين كار را كرده باشد. اين است كه هر كس به اين حادثه توجه كند، نور هدايت در دلش مى‌تابد و وجدانش بيدار مى‌شود، عواطف مذهبى او شكوفا مى‌شود و احساس مسئوليت در دلش پديد مى‌آيد. آيا دينى كه سزاوار است شخصيتى مانند حسين (ع) با تمام بستگان و حتى با طفل شيرخواره‌اش‌