عاشورا شناسى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٥١

القائِمِ فى مَقاماتِ الْعُبُوديَّةِ بِوَظائِفِ التَّقْديسِ و التَّحْميد
آن حضرت ايستاده است در مقامهاى بندگى الهى به وظيفه‌هاى ذكر پاكى حق تعالى و ذكر بزرگى او جَلَّ و علا. و اين اشارت است بدانكه آن حضرت با وجود آنكه مى‌دانست كه كوفيان با او وفا نخواهند كرد و جان و عِرْض او در عرصه تلف و خطاست؛ چون وظيفه عبوديّت الهى آن بود كه به خلافت آن فاسق پليد راضى نشوند و نگذارند كه ظالم فاسق بر بندگان خداى تعالى ظلم كند و والى و حاكم ايشان باشد، در مقامات عبوديّت قائم شد. به وظايف تقديس و تمجيد الهى قيام نمود و در آن راه خطرناك از دشمن باك نداشت.
الُمجْتَهِدِ فى‌ أَداءِ شُكْرِ الْمُنْعِمِ بِمَواهِبِ الثَّناءِ وَالتَّحْميدِ
و آن حضرت كوشش كننده بود در اداى شُكر خداى تعالى نعمت دهنده موهبتهاى ثنا و تحميد الهى. و اين اشارت است بدانچه روايت كرده‌اند كه آن حضرت در آن راه، همه اوقات به عبادت و طاعت وظايف ثنا و تحميد الهى مشغول بود، وظيفه شكر نعمت به جا آورد.
الْواصِلِ بِقَطْعِ مَنازِلِ الْقُرْبِ الى‌ ذَرْوَةِ سَنامِ التَّوْحيدِ
آن حضرت واصل بود به واسطه بريدن منزلهاى قرب الهى به غايت بلندى توحيد. و اين اشارت است بدانكه آن حضرت چون در راه حقّ تعالى جان عزيز را جهت رضاى او فدا فرمود، قطع منازل قرب فرموده به غايت توحيد رسيده است. زيرا كه غايت توحيد الهى آن است كه موحّد، خود را فداى حق تعالى سازد و از جميع منازل و مقامات بگذرد و روايت كرده‌اند كه آن حضرت در آن راه كه توجّه كوفه فرموده بود، هر شب حكايات يحيى بن زكريّاى پيغمبر «صلّى‌اللَّه على نبينا وعليه» مى‌نمود تا آن شب كه صباح آن شهيد خواهد شد، فرمود: «سُبْحانَ‌اللَّه! مِنْ هَوانِ الدُّنْيا عَلَى اللَّهِ أَنَّ رَأْسَ يَحْيَى بْنِ زَكَرِيَّا بُعِثَ الى‌ بَغِىٍّ مِنْ بَغايا بَنى‌ اسْرائيلَ» يعنى بدرستى كه از خوارى دنيا بر خداى تعالى آن است كه سر يحيى بن زكريّا را پيش قحبه‌اى از قحبگان بنى اسرائيل فرستادند، يعنى دنيا پيش خداى تعالى خوار است كه سر عزيزى همچون يحيى كه اعزّ خلايق بود نزد خداى تعالى، پيش فاحشه فرستادند.