فوائد ملموس و نتائج درخشان و پر بازده اين فداكارى بزرگ معطوف ساخت؛ به طورى كه همگان به آسانى، خسارت و آسيب ديدگى امويان را در جناياتشان درك كردند؛ گرچه باده پيروزى براى چند صباحى اين ورشكسته‌هاى سياسى را سرمست كرده، گرفتار هيجان ساخت و سخت كوشيدند تا چهره حق را بپوشانند و بر اين پندار بودند كه باطل در سايه اراجيف و ياوه گويى آنان اوج گيرد و بافته‌هاى اوهام پوچشان بتواند عيوبى را كه در باطل وجود دارد، بپوشاند. آنان تصوّر مى‌كردند اختر فروزان حق با طلوع خود آن‌ها را رسوا نمى‌كند. عاملى كه آنان را واداشت اين نهضت را كم‌ارزش تلقّى كرده و آن را كم‌بها جلوه دهند، صرفاً مشاهدات آن‌ها در آثار اين نهضت بود، يعنى از آن بيم داشتند كه اگر به اين نهضت بها دهند، تشيّع هر لحظه رو به انتشار و رشد و گسترش گذارده و در نتيجه سلف و نياكانشان به خاطر جنايت‌هايى كه بدان دست يازيده‌اند، مفتضح و بى‌آبرو شوند.
در رسوايى آنان همين بس كه خود بدان اعتراف كردند. اين عبيداللَّه بن زياد است كه طىّ نامه‌اى كه به عمر بن سعد دستور داد امام حسين (ع) را به قتل برساند. ولى بعد از حادثه جانسوز عاشورا نامه‌اش را از او مطالبه كرد. عمر بن سعد گفت: دستورت را اجرا كردم و نامه از ميان رفت. عبيداللَّه گفت: به خدا سوگند بايد نامه را بياورى، تو نامه را براى جوابگويى به پيرزنان مدينه نزد خود نگاه داشته‌اى، تا تو را در اين كار معذور و مأمور بدانند. عمر بن سعد پاسخ داد: به خدا قسم من تو را راجع به حسين نصيحتى كردم، كه اگر پدرم سعد بن وقّاص را بدان نصيحت مى‌كردم، حقّش را ادا كرده بودم، مگر ننوشتم كه از كشتن حسين (ع) دست بردار؟ عثمان بن زياد برادر عبيداللَّه گفت: به خدا سوگند راست مى‌گويد، دوست مى‌داشتم از فرزندان زياد كسى وجود نمى‌داشت، كه با ارتكاب اين فاجعه، تا روز قيامت خوار و ذليل باشد. راوى مى‌گويد: به خدا سوگند عبيداللَّه در برابر سخن برادرش چيزى نگفت و آن را رد نكرد. «١» هم اكنون بنى‌أميّه از كجا مى‌خواهند روى اين فداكارى‌ها را بپوشانند در حالى كه خاطره اين فداكارى‌ها و حماسه آن بر منابر، طول و عرض بلاد اسلامى را پر كرده است و اين همه دفاتر و كتب پيوسته به خاطر اين قربانى‌ها نالان است و در سوگ اين فاجعه دردناك در هر مكان و هر زمانى گريان مى‌باشد.