به نظر نويسنده ارزش معنوى گريه بر آن امام و اثرى كه در محو آثار سوء گناه و طهارت قلب دارد، در اثر همين ارتباط معنوى و علاقه است كه بين گريه‌كننده و حضرتش برقرار مى‌شود، و نوعى وحدت در هدف و حركت و مسير را ايجاب و ايجاد مى‌كند «١»، بطورى كه خواست شيعه عارف به حق امام حسين (ع) و گريان از شهادت جانگدازش، چيزى جز خواست و هدف آن امام نخواهد بود، و اين است كمال مطلوب و معنى پيروى از امام.
تنبيه‌
با اين بيان معنى احاديثى كه ثواب گريه بر سيد الشهداء (ع) را شرح مى‌دهد روشن مى‌شود. اما بسيار دردآور است و بى‌معرفتى نسبت به اسلام و پيشوايانش، اگر از چنان احاديثى نتيجه بگيريم كه حضرت اباعبداللَّه (ع) و اصحاب و كسان شريفش به آن كيفيت وحشيانه و دردناك شهيد شدند تا شيعيان بر آنان بگريند و از گناه پاك شوند يا كسب ثواب كنند!
آيا اين عقيده همانند آنچه مسيحيان درباره مصلوب شدن حضرت عيسى (ع) مى‌گويند نيست؟
آيا اين فدا كردن امام براى امت و عالى در راه دانى- كه غير معقول است- نمى‌باشد؟
آيا چنين عقايد كوته بينانه‌اى موجب مسخ چهره زيباى تشيع نگشته؟
به نظر نويسنده اين گونه روايات در مقام تشويق به عزادارى و گريستن بر سيد الشهداء (ع) است، براى جاودان گردانيدن نام و فداكاريش در طول تاريخ، و حفظ اين حماسه شكوهمند براى مسلمين، چنانكه همين اثر را داشته. اما انگيزه قيام و شهادت آن امام همام را در بعضى از فقرات زيارتش و خطبه‌هايى كه قبل از شهادت ايراد كرده بايد بجوييم، چنانكه هنگام خروج از مدينه و وداع با برادرش محمد حنفيه، خامه و نامه طلبيد و وصيت‌نامه‌اى نوشت و سبب حركت تند و انقلابيش را چنين شرح داد:
من همانند خودپسندى ستيزنده يا ناسپاسى طغيانگر يا فسادانگيزى ستمكار از مدينه بيرون نمى‌روم، بلكه خروج من (و روانه گشتنم به شهادتگاه) تنها و تنها انگيزه اصلاح‌طلبى در امت‌