فرهنگ نفاق و دورويى)، براى وى مى‌خواند و او را به حفظ كردن و عمل به آن توصيه مى‌كند.
او به گوش پسرش مى‌خواند:
«از سياهى شب به عنوان پوششى براى همه عشرت‌طلبى‌هايت بهره گير! چه بسيار انسان‌هاى فاسقى كه آنان را اهل سير و سلوك مى‌پندارى، آنان در خلوت خود و در تيرگى شب، چهره ديگرشان آشكار مى‌شود. تنها انسان‌هاى ابله، لذت‌جويى و كامروايى‌شان آشكار و در برابر ديد هر دشمن عيبجويى است.» «١»
بالاخره از اين حزب، همين معاويه توانست از راه مكر و خدعه، زور و غلبه، و آش چرب، نه تنها «خط امامت» را در حاشيه قرار دهد، بلكه حتى از الگوى «خلافت دينى» نيز، فاصله گرفته و يك نوع سلطنت و پادشاهى براى خود و دودمانش دست و پا كند، و بدينوسيله نفاقى پيچيده و سيستماتيك، مقتدرانه پا به عرصه جامعه اسلامى گذاشت. نفاق دستگاه اموى، كه هيچ اعتقادى به حاكميت دينى نداشت.
آنان تا قبل از سلطه و رسيدن به قدرت، با ظاهر سازى‌هاى فردى، مسلمانان را اغوا كرده و فريب مى‌دادند، امّا پس از قدرت گرفتن، از مؤثّرترين ابزارهاى سياسى، فرهنگى، اقتصادى، روانى، نژادى، جامعه‌شناسى سلطه، بهره بردند و براى تضمين ابقاى قدرت خويش، سعى در امحاى دينى داشتند، كه گرچه با نام وداعيه آن، بر مردم حكومت مى‌كردند، ولى در گذشته از شمشير كفر ستيز آن زخم برداشته بودند؛ و بر اين اساس نسبت به آن عداوت خاصى در دل داشتند. لذا با ابزارهاى كافى و مناسب، كه از سيستم هدايت شده‌اى تبعيت مى‌نمود، به جنگ با دين و ارزش‌هاى الهى آن بسيج شده و به عمليات پيچيده‌اى براى نابودى آن، دست زدند.
ما در اين جا ضمن بيان مهمترين مشخصه‌ها و خصوصيات اين جريان خطرناك، به بيان ابزارهاى سلطه آنان مى‌پردازيم.