مورد اطمينان هستى هر چه مى‌خواهى بگو.» ابوبكر گفت: «پدرت دليرتر بود و مردم به او اميدوارتر بودند و سخن او را بهتر مى‌شنيدند و به دورش بيشتر جمع مى‌شدند. وى به جنگ معاويه رفت و همه مردم جز اهل شام بدور او فراهم بودند. قوت وى بيش از معاويه بود، مع ذلك از حرص دنيا او را رها كردند و از يارى‌اش باز ماندند. و چندان او را رنج دادند و مخالفتش كردند، تا به مقام كرم و رضوان خدا رسيد. پس از آن با برادرت چنان كردند كه كردند. همه اينها را ديده‌اى و باز مى‌خواهى به سوى كسانى بروى كه با پدر و برادرت ستم كرده‌اند و به كمك آنها با اهل شام و عراق و كسانى كه از تو آماده‌تر و نيرومندترند، و مردم از آنها بيشتر حساب مى‌برند و اميد بيشتر از ايشان دارند، جنگ كنى؟ اگر از حركت تو خبردار شوند، مردم را به وسيله پول بر ضد تو دعوت كنند. آنها نيز بنده دنيا هستند و كسانى كه وعده يارى بتو داده‌اند، به جنگ تو آيند و كسانى كه تو را دوست دارند از يارى ات باز مانند و كسانى را كه دوست ندارند يارى كنند.
تو را به خدا خودت را به خطر مينداز. حسين گفت: «اى پسر عمو خدايت پاداش نيكو دهد كه رأى خويش بگفتى، هر چه خدا خواهد همان مى‌شود». گفت: «از خدا در مصيبت ابوعبداللَّه صبر مى‌خواهم». و از آن جا پيش حارث بن خالد بن عاص ابن هشام مخزومى، والى مكه رفت و مى‌گفت: «اى بسا خيرخواه كه سخنش نشنوند.»
حارث گفت: «قصه چيست» و او سخنى را كه با حسين گفته بود بدو خبر داد. حارث گفت: «به خداى كعبه، كه خير خواه او بوده‌اى.»
چون خبر به يزيد رسيد، به عبيداللَّه بن زياد نامه نوشت و حكومت كوفه را بدو داد. وى به شتاب از بصره برون شد و نيمروز به كوفه رسيد، و با كس و كار و تبعه به شهر درآمد. عمامه سياهى به سر داشت كه با قسمتى از آن صورت خود را پوشانيده بود بر اشترى سوار بود و مردم در انتظار آمدن حسين بودند. ابن زياد به مردم سلام مى‌كرد و آنها جواب مى‌دادند: «و عليك السلام يابن رسول اللَّه، خوش آمديد». وقتى به قصر حكومت رسيد، نعمان بن بشير كه در قصر بود، درها را ببست و از بالاى قصر بدو گفت: «اى پسر پيغمبر با من چكار دارى؟» ابن زياد گفت: «اى نعيم خيلى خوابيده‌اى.» و حايل از چهره خويش برداشت كه او بشناخت و در را بگشود و مردم بانگ زدند كه اين ابن مرجانه است و ريگ به طرف او پرانيدند ولى از دست‌