خود را تحت عنوان خلافت رسول اللَّه، تحقق بخشد. اين حاكميت استبدادى، پروژه بزرگى بود كه در دو فاز تاريخى بر مبناى روانشناسى اجتماعى طرّاحى شده بود.
فاز اول استبداد اموى، ايجاد «پيش زمينه فرهنگى استبداد» است. بدين معنا كه آنان بدرستى مى‌دانستند كه نمى‌توان در هر جامعه‌اى، با هر تار و پود فرهنگى، سياسى، اجتماعى، اقتصادى و دينى، بطور مطلق حكم راند و مستبدانه حكومت كرد. لذا ابتدا مى‌بايست با تغييراتى اساسى و اصولى، ساختار فكرى و روحى جامعه اسلامى را عوض كرد و آنگاه با يك سرى تقلّبات فرهنگى و عمليات سياسى ويژه، نتيجه مطلوب و مورد نظر را بدست آورد. بايد با مكر و خدعه جامعه را به استخدام درآورد و آنها را آماده ستم‌پذيرى و انظلام نمود، كه اگر اين كار ماهرانه صورت گيرد، هم مؤثرتر است و هم پايدارتر، ضمن آنكه كم هزينه‌تر نيز، مى‌باشد. همان كارى كه به تعبير قرآن كريم، فرعون با قومش انجام داد. «فَاسْتَخَفَّ قَوْمَهُ فَاطاعُوهُ» «١»
استحمار براى استثمار.
فرعون انديشه قومش را دزديد و خرد آنان را پايمال كرد. اعتقادات و باورهاى حقيقى آنان را منسوخ كرد و آنان را بى هويّت ساخت و آنگاه به آسانى به آنها نه پادشاهى، بلكه خدايى كرد.
نفاق اموى نيز دقيقاً همين كار را در دايره وسيع و گسترده و با اشكال متنوع انجام داد.
حاكميت مطلقه و بى‌چون و چراى خود را مشروع و موجّه جلوه داد. به عصبيت‌هاى قومى دامن زد. جهل و بى‌خبرى و دنيا دوستى و مادّيگرى را، در عين تثبيت فقر اقتصادى و پايين نگه داشتن سطح رفاه عمومى رواج داد تا نهايتاً توانست جامعه‌اى استبداد زده و لگدكوب طرح و نقشه‌هاى استثمارى خود، ساخته و پرداخته كند، به گونه‌اى كه به تعبير دكتر مهاجرانى «تن دادن به استبداد جزء فرهنگ اين مردم شده بود و آنان براى «ماندن» به هيچ آرمان و ارزشى پاى بند نبودند.» «٢»
فاز دوم اين پروژه عظيم و پيچيده نيز، شمشير بود و تعذيب و شكنجه. كه اين امر با موفقيّت در فاز اوّل، براى آنان هيچ خطرى را به دنبال نداشت و هيچ عكس العمل حق طلبانه‌اى را از سوى توده مردم در پى نداشت.