قبايل قريش هستند، تو سيّد قريش بوده باشى؟ همانا حسين و كسانى كه با او همراهند و ايشان نود كس از مرد و زن مى‌باشند، در راهند واقعه من بر ايشان بر نگار و ايشان را هم از راه برگردان. آن گاه او را بكير بن حمران احمرى در همان فراز جوسق گردن زد و كالبدش نيز از دنبال سر بيفكند.
ابن اثير مى‌گويد ابن بكير بن حمران در ميان جنگ بر مسلم حمله كرده و شمشيرى به او زده و از مسلم دو ضربت پى در پى بر فرق و گردن خورده و مشرف به هلاك شده بود. از اين جهت ابن زياد قتل او را به وى محوّل ساخت. ابن طاووس مى‌فرمايد چون بكير برگشت، آثار ترس بر وى پيدا بود. عبيداللَّه گفت هان اى بكير تو را چه مى‌شود؟ گفت وقتى مسلم را كشتم مردى سياه فام بد چهره در مقابل خود ايستاده ديدم كه به دندان انگشت خويش مى‌گزيد. از او چنان رعبى بر من مستولى شد كه هرگز نديده بودم. گفت همانا ترا حالت دهشتى روى داده است. مسعودى مى‌گويد عبيداللَّه از بكير پرسيد وقتى كه مسلم را بر بالاى كوشك مى‌بردى چه مى‌گفت؟ گفت همى تكبير و تسبيح و تهليل مى‌كرد و از خدا آمرزش مى‌طلبيد و همين كه او را نزديك نمودم تا تيغ برانم، گفت بار الهى، ميانه ما و اين قوم كه ما را فريب دادند و دروغ
عاشوراشناسى ١٣٢ وقعه كربلا
گفتند و يارى نكردند، حَكم باش. پس من شمشير فرود آوردم و كارگر نيفتاد چون خواستم ضربت ديگر به كار برم، گفت آيا در مقام قصاص، خراشى بر بدن من با خون تو برابر نيست ايّها العبد؟ عبيداللَّه از راه شگفتى گفت: «و فخراً عند الموت!» آن گاه به حكم عبيداللَّه، هانى بن عروه را نيز به بازار برده گردن زدند و او سر هر دو را با مكتوبى مشتمل بر خلاصه ماجرا به دمشق فرستاد و يزيد اظهار تشكر كرد و در جواب نوشت كه: «وَ قَدْ بَلَغَنى‌ انَّ الْحُسَيْنَ قَدْ تَوَجَّهَ نَحْوَ الْعِراقِ فَضَعِ الْمَراصِدَ وَالْمَسالِحَ وَاحْتَرِسْ وَاحْبِسْ عَلَى التُّهْمَةِ وَ خُذْ عَلَى الظَّنَّةِ غَيْرَ انْ لاتُقْتَلَ الّا مَنْ قاتَلَكَ» و عبيداللَّه بن زبير اسدى در شهادت مسلم و هانى اشعارى سروده كه در اغانى ابى الفرج اصفهانى و غيرها مسطور است.
ابن عبدربّه مى‌گويد بعد از آن كه گردن مسلم را زدند، عمر بن سعد با ابن زياد گفت آيا مى‌دانى مسلم با من چه وصيّت كرد؟ ابن زياد گفت راز پسر عمّت را فاش مكن. گفت كار بزرگ‌تر از آن است كه در پرده بماند، گفت چيست؟ گفت: گفت حسين با نود كس از مرد و زن در راه است.