مرحوم طبرسى در مجمع البيان در مورد رؤياى پيامبر (پس از ذكر دو شأن نزول، كه از قول مفسران گذشته نقل مى‌كند) آورده است: پيامبر در خواب ديدند كه بوزينگانى بر منبر او بالا و پايين مى‌روند. پيامبر از اين رؤيا اندوهگين شدند. سهل بن سعيد از پدرش نقل كرده است، كه پيامبر پس از اين رؤيا، ديگر لب به خنده نگشودند. وى از سعيد بن يسار از ابوجعفر، امام باقر (ع) و ابوعبدالله، امام صادق (ع)، آورده است كه: بنابراين تأويل، مقصود از شجره ملعونه در قرآن كريم، بنى اميه‌اند. بيضاوى و نيشابورى نيز در تفسيرهايشان اين رؤيا را با همين مضمون نقل كرده‌اند. از رساله مفاخره بنى هاشم تأليف جاحظ نقل است كه: بنى هاشم شجره ملعونه را بنى اميّه مى‌دانند و حتماً تا ايشان حديث صحيحى در دست نداشته باشند، عموماً چنين گمان نمى‌كنند. «١» همچنين «شجره خبيثه»، كه در سوره مباركه ابراهيم آيه ٢٦ از آن ذكرى به ميان آمده است نيز، در بعضى روايات به نفاق بنى اميه تأويل و تفسير شده است. «٢»
تعبير به «شجره»، نشان از وجود تشكيلات پيچيده، با برنامه‌هاى سازمان يافته، همراه با ساز و برگ فراوان دارد. زيرا، درخت (شجره) داراى ريشه، تنه، ساقه، شاخ و برگ و ثمره و ميوه است.
بنابراين، اين جريان، از تشكيلاتى گسترده و نظامى منسجم برخوردار بوده و تحت هدايت برنامه و سيستم خاصى حركت مى‌نمود. و شايد بتوان فرازى از زيارت عاشورا كه مى‌فرمايد: «الَّلهُمَّ الْعَنِ الْعِصابَةَ الَّتى‌ جاهَدَتِ الْحُسَيْن وَ شايَعَتْ وَ بايَعَتْ وَ تابَعَتْ عَلى قَتْلِهِ» را مؤيّد همين مطلب دانست؛ زيرا تعبير «عصابه»، دلالت بر وجود تشكيلاتى منسجم و جمعيتى سازمان يافته دارد. سازمانى كه بر اساس فرهنگ دورويى و سيستم پنهان كارى، بنيان گذارده شده و شكل گرفته بود. چنان كه معاويه به يزيد سفارش مى‌كند: «بايد كارها و نيازهايت را طورى انجام دهى كه پرده درى در آن نباشد كه باعث افت هيبت و شخصيت تو گردد و زبان دشمن و بدخواهان به رويت باز و دراز شود.» و سپس اشعارى را در همين رابطه، (آموزش‌