درگذشت و حصين بن نمير سكونى سردار سپاه مهاجم شد و او همان كسى است، كه دستور داد، تا با منجنيق خانه كعبه را آتش زدند و اين واقعه به ضبط تواريخ در سوم ربيع الأول سنه شصت و چهار هجرى چند روز قبل از وفات يزيد اتفاق افتاد.
چنان كه گفتيم اين دو واقعه يكى قيام عبداللَّه بن زبير و يكى واقعه حره هر دو از آثار واقعه كربلا بود.
اين را هم بگويم كه عقيده جماعتى از مورخان اين است، كه اگر عبداللَّه بن زبير يك نقيصه نداشت، خلافت مدت‌ها در دست او و دودمانش باقى مى‌ماند و آن نقيصه اين است، كه به اصطلاح معروف بسيار خشك ناخن و كوتاه نظر بود. صفت كرم و بخشندگى و سماحت طبع كه از خصايص مصلحان و فرمانداران بزرگ است، در وى وجود نداشت درست گفته‌اند كه «لا يَسُودُ مَنْ لايَجُودُ».
بزرگى بايدت بخشندگى كن كه دانه تا نيفشانى نرويد
داستان مثل معروف عربى «أَكَلْتُمْ تَمْرى‌ وَ عَصَيْتُمْ أَمْرى‌» على‌المشهور مربوط به همان عبداللَّه بن زبير است.
هدف اصلى از قيام امام حسين (ع)
متذكر شدم كه هر قدر در واقعه كربلا بيش‌تر غور كنيم، بر عظمت و بزرگى آن حادثه و علو مرتبت امام (ع) بيش‌تر آگاه مى‌شويم. بعض از مورخان عده شهداى كربلا را ٧٢ تن و بعضى ٨٢ تن نوشته‌اند، كه سى و دو سوار و باقى پياده بودند. اين جماعت كه گفتيم همه از قماش مسلم بن عوسجه و زهير بن قين بودند كه مى‌گفتند: اگر صد بار كشته و باز زنده شويم، باز هم مى‌خواهيم كه در ركاب امام (ع) جنگ كنيم و كشته شويم. بعضى تصور مى‌كنند، كه اين عده جانباز كم است، ولى من پيش خود اين گونه فكر مى‌كنم، كه از پيغمبر و دعوت اسلام بگذريم، شما يك نفر از كسانى كه قيام كرده‌اند، پيدا كنيد كه اين همه هواخواه و جانباز داشته باشد. راستى حيرت‌آور است. اين جا جز اثر اعجاز اسلام و عظمت روح امام حسين سيد الشهداء (ع) نبود، كه اين گونه جانبازان را تربيت مى‌كرد.