آن‌ها گناهى نداشتند؛ كارشان عكس العملى طبيعى بيش نبود. وقتى پدرى را مى‌كشند، پسر مقتول هم مى‌آيد پسر قاتل را مى‌كشد. اين مى‌شود اسلام مدرن و قرائت جديد از اسلام! اين مطالب در «روزنامه‌هاى كثير الانتشار جمهورى اسلامى ايران» چاپ مى‌شود و به خورد جوان‌هاى معصوم ما داده مى‌شود، تا اين جوان‌ها بعد از اين، حسين (ع) را اين گونه بشناسند، چرا اين‌ها با حسين (ع) دشمنى مى‌كنند؟ جوابش روشن است: حسين (ع) چراغ هدايت است. او نمى‌گذارد فضا تاريك شود تا مردم به گمراهى بيفتند. او راه را روشن مى‌كند، وظيفه مردم را روشن مى‌كند كه چه بايد بكنند، چگونه از دين خود حمايت كنند، نمى‌گذارد مردم به بهانه تساهل و تسامح، بى‌غيرت شوند. او مى‌گويد «هيهات منا الذله» با اين مكتب چه كنند؟ او را تطميع كنند؟ بگويند به تو پول مى‌دهيم؟ مگر حسين (ع) پول قبول كرد؟ مگر حسين (ع) رياست پذيرفت؟ اگر بگويند تو را مى‌كشيم، خوب، خودش آماده شهادت شد، اطفالش را هم به كشتن داد. بالاتر از سياهى كه رنگى نيست. اگر كسى پيرو حسين (ع) شد، نه از آن تطميع‌ها اثر مى‌پذيرد، نه از اين تهديدها مى‌هراسد. حتماً به خاطر داريد كه در جريان نهضت، جوان‌ها سينه‌شان را باز مى‌كردند و به ارتشى‌هاى پهلوى مى‌گفتند بزن! از كشته شدن باك نداشتند و اين رمز پيروزى بود. اگر كسى از مرگ نترسيد پيروز است.
مرگ اگر مرد است گو نزد من آى تا در آغوشش بگيرم تنگ تنگ‌
من ز او عمرى ستانم جاودان او ز من دلقى ستاند رنگ رنگ‌
ياران حسين (ع) شب عاشورا با مرگ عشق بازى مى‌كردند. پيرمردها تنوير و خضاب كردند. اين مكتب قابل شكست نيست، مگر اين كه آن را مخدوش و تحريف كنند.
بنابراين از يك طرف چرا مسلمان‌ها، آن‌ها كه شير پاك خورده‌اند و آنان كه حلال زاده هستند، تا اين اندازه به حسين (ع) علاقه دارند؟ و آن‌ها كه با نام حسين (ع) دشمنى مى‌كنند، چرا چنين مى‌كنند؟ علت اين دشمنى روشن است، چون حسين (ع) چراغ هدايت است و نمى‌گذارد مردم گمراه شوند.
و السلام عليكم و رحمة اللَّه و بركاته‌