توضيح اينكه: وقتى خداوند حضرت موسى را در كوه طور مخاطب قرار داده پس از اعطاى عصا ويد بيضا فرمود: «اذْهَبْ الى‌ فِرْعَوْنَ انَّهُ طَغى‌» تكليف ابلاغ رسالت را تنها بدو متوجه ساخت، ولى موسى به خاطر قدرت و شوكت فرعون و از طرف ديگر محكوميت غيابى او در مجلس سناى مصر كه او را محكوم به مرگ نموده بودند، از به سامان بردن امر رسالت احساس ناتوانى كرد و از اين رو درخواست نمود كه:
«پروردگارا! سينه مرا باز و گشاده فرما كه قدرت مقابله و مقاومت با فرعون داشته باشم، و خودت راه انجام وظيفه را برايم هموار فرما. گره زبانم را باز كن تا بتوانم در خور در بار پر شوكت او سخن بگويم، و آنان گفت مرا دريابند. با همه اينها، وزير و ياورى از اهل بيت مقرر فرما: همان هارون كه برادر من است كمر مرا به وسيله او محكم بر بند، و او را شريك من در ابلاغ رسالت فرما!» «١»
خواهش موسى مقبول افتاد، و از جمله وزارت هرون و شركت دادن او در تبليغ رسالت از جانب خدا تأييد شد، و بعد از اين كه امر رسالت متوجه موسى و هرون گشت، خداوند به موسى فرمود:
حال اى موسى! تو با برادرت برو! و در اجراى فرمان من سستى مكنيد، هر دو برويد به سوى فرعون كه از دير باز سركشى پيشه ساخته است، با او به نرمى سخن كنيد، باشد كه خداى خود را ياد كند، يا ترسان شود .... هر دو نزد فرعون شويد و بگوييد: ما دو نفر فرستاده پروردگار تو هستيم و رسالتى داريم كه: بنى اسرائيل را از شكنجه وارهانى و واگذارى تا با ما به سرزمين پدران خود باز گردند. «٢»
موسى و هارون- حديث منزلت‌
البته قطعى است كه هيچ‌گاه وحى الهى بر هرون نازل نمى‌شده، بلكه در تمام اين موارد، موسى شخصاً وحى را در مى‌يافته، و به تنهايى در طور با ذات احديت هم سخن مى‌گشته، و بعد