ايشان در همين دوره يا كشته يا مسموم يا در به در و سر به نيست شدند. البته مى‌دانيد كه داستان سب على (ع) تا زمان عمر بن عبد العزيز رواج داشت و او كه حكومتش سال نود و نه و پايانش يكصد و يك هجرى است، در اين مدت كوتاه آن عمل ننگين و زشت را موقوف داشت! و شايد همين كارش موجب مغفرت و رحمت پروردگارش شده باشد.
معاويه و وليعهدى يزيد در حدود سنه ٥٥
يكى از كارهاى شوم و ناميمون معاويه اين بود كه جهد داشت پسرش يزيد را به جاى خود بر مسند خلافت اسلامى بنشاند.
خود معاويه هر چه بود، پيرمردى سالخورده و با تجربه بود؛ شخصيت‌هاى بزرگ اسلام را خوب مى‌شناخت و با ايشان به عقل و تدبير رفتار مى‌كرد؛ اما يزيد جوانى بود، عياش و طياش و سست عقيده واهل عيش و طرب و لعب و قمار و عشق بازى با زنان و شعر و شاعرى و اين قبيل امور كه هيچ كدام با مسند رياست‌هاى كوچك نيز هيچ مناسبت نداشت؛ چه رسد به مقام سلطنت كبرى‌ و خلافت عظيم اسلامى!
يزيد در سال بيست و پنج هجرى متولد شده بود و در نيمه اول ربيع‌الأول ٦٤ هجرى مرد.
پيداست كه در وقت جلوس به مسند خلافت و حكومت پهناور اسلامى حدود ٣٥ سال بيش‌تر نداشت، خود او هم شخصاً فاقد كفايت و لياقت ذاتى بود. در وقت مرگ هم مدت عمرش به چهل سال تمام نمى‌رسيد. اما معاويه چنان كه گفتيم عنايتى سخت داشت كه او را وليعهد و جانشين خود سازد. اين بود كه در حوالى سنه پنجاه و پنج وليعهدى او را عنوان كرد و با همان تدابير كه داشت، از قبيل رشوه دادن و تهديد و تطميع، تا توانست براى او از مردم بيعت گرفت؛ اما اين داستان يعنى وليعهدى يزيد پيش چشم مسلمانان آگاه و روشن بين از قبيل حضرت امام حسين (ع) و عبداللَّه بن زبير و عبد الرحمان بن أبى بكر و عبداللَّه بن عمر و سعد بن أبى وقاص از همان ابتدا دورنماى وحشتناكى را براى روزگار اسلام ترسيم مى‌كرد.
با ديده بصيرت و روح روشن بين، درست ديده مى‌شد كه نقشه از بين بردن اسلام كشيده شده است و هر چه از اين بابت در زمان معاويه كسر داشت، در ايام پسرش يزيد تكميل خواهد شد.