آنگاه ابن زياد بگفت تا جثه مسلم را بياويختند و سر او را به دمشق فرستادند. وقتى حسين به قادسيه رسيد، حر بن يزيد تميمى بدو رسيد و گفت: «اى پسر پيمبر قصد كجا دارى؟» گفت: «به كوفه ميروم.» وى قضيه قتل مسلم را بدو خبر داد و گفت: «بازگرد كه آنجا اميد خيرى نيست.» حسين قصد بازگشت كرد اما برادران مسلم بدو گفتند: «بخدا ما بر نمى‌گرديم تا انتقام خود را بگيريم يا همگى كشته شويم.» حسين گفت: «بدون شما زندگى صفايى ندارد.» و به حركت ادامه داد تا به سپاه عبيداللَّه بن زياد رسيد كه عمر بن سعد ابى وقاص فرمانده آن بود و به سوى كربلا منحرف شد. در اين وقت پانصد سوار از خاندان و ياران خود با يكصد پياده همراه داشت. وقتى سپاه دشمن در مقابل حسين فراوان شد، به يقين دانست كه مفرّى نيست.
گفت: «خدايا ميان ما و قومى كه ما را دعوت كردند كه يارى‌مان كنند و اكنون ما را مى‌كشند داورى كن.» و جنگ كرد تا كشته شد رضوان اللَّه عليه. قاتل وى يكى از قوم مذحج بود كه سرش را بريد و آن را پيش ابن زياد برد و مى‌گفت: «ركاب مرا پر از طلا و نقره كن كه من پادشاه پرده دار را كشته‌ام، كسى را كشته‌ام كه پدر و مادرش از همه كس بهتر و نسبش والاتر است.» ابن زياد وى را با سر پيش يزيد بن معاويه فرستاد. وقتى بنزد يزيد وارد شد ابوبرزه اسلمى نزد وى بود. سر را پيش روى يزيد نهاد و او بنا كرد چوب به دهان سر بزند و مى‌گفت:
«ما سر مردانى را كه دوست ما بوده‌اند مى‌شكافيم، كه ظلم و بدى كرده‌اند.» ابو برزه بدو گفت:
«چوب را بردار، به خدا ديدم كه پيغمبرخدا (ص) دهان به دهان او گذاشته بود و مى‌بوسيد.»
همه سپاهيانى كه در مقتل حسين حضور داشتند و با او جنگ كردند و مرتكب قتل او شدند، از اهل كوفه بودند، و شامى در آن ميان نبود. همه كسانى كه با حسين در روز عاشورا در كربلا كشته شدند، هشتاد و هفت تن بودند، يكى از آنها على اكبر بود و رجزى بدين مضمون مى‌خواند: «من على بن حسين بن على هستم. قسم بخدا قرابت ما به پيغمبر از همه بيشتر است. به خدا پسر مدعى نسب بر ما حكومت نخواهد كرد.» از فرزندان حسن بن على، عبداللَّه بن حسن و قاسم بن حسن و ابوبكر بن حسن كشته شدند. از برادران وى نيز عباس بن على و عبداللَّه بن على و جعفر بن على و عثمان بن على و محمد بن على، و از فرزندان جعفر بن ابى طالب، محمد بن عبداللَّه بن جعفر، و عون ابن عبداللَّه‌بن جعفر، و از فرزندان عقيل بن ابى‌