فرمود: «فَانّى لا اعْلَمُ اصْحاباً اوْفى‌ وَ لا خَيْراً مِنْ اصْحابى.» «١»
من يارانى در جهان بهتر از ياران خودم سراغ ندارم؛ يعنى من شما را بر ياران «بدر» (كه ياران پيغمبر بودند) ترجيح مى‌دهم، بر ياران پدرم على ترجيح مى‌دهم، بر يارانى كه قرآن كريم براى انبياء ذكر مى‌كند «وَ كَايِّنْ مِنْ نَبِىٍّ قاتَلَ مَعَهُ رِبِّيّونَ كَثيرُ فَما وَهَنوا لِما اصابَهُمْ فى سَبيلِ اللَّهِ وَ ما ضَعُفوا وَمَا اسْتَكانوا وَاللَّه يُحِبُّ الصّابِرين» «٢»
ترجيح مى‌دهم، يعنى اعتراف مى‌كنم كه همه شما قهرمان هستيد. سخنش اين طور آغاز مى‌شود: «مرحبا، مرحبا به گروه قهرمانان!»
بنابر اين حالا كه فهميديم اين داستان دو صفحه دارد، مى‌خواهيم صفحه دوم آن را هم مورد مطالعه قرار دهيم و اعتراف كنيم كه ما در گذشته اين اشتباه را مرتكب شده‌ايم كه اين داستان را فقط از يك طرف آن مطالعه كرده‌ايم و غالباً آن طرف ديگر داستان را مسكوتُ عنه گذاشته‌ايم؛ يعنى ما نمايشگر قهرمانى‌هاى جنايتكارانه پسر معاويه و پسر زياد و پسر سعد بوده و هستيم.
من براى اين دسته‌ها «٣» حقيقتاً احترام قائل هستم چون ابراز احساسات است، احساساتى صددرصد طبيعى ناشى از عقيده و ايمان، آنهايى كه مى‌دانند اگر در يك ملت احساسات طبيعى ناشى از عقيده و ايمان درباره قهرمانان بزرگ آن ملت وجود داشته باشد چقدر ارزش دارد، مى‌دانند كه من چه مى‌گويم. نبايد اينها را نسخ كرد، نبايد با اينها مبارزه كرد، بايد اينها را اصلاح كرد. بايد اين احساسات بسيار بسيار عظيم را كه فقط ناشى از قدرت عقيده و ايمان است، اصلاح كرد. آيا اگر شما ميلياردها دلار خرج كنيد، مى‌توانيد يك چنين احساساتى در ملت به وجود بياوريد؟!
اينكه آن بابا از جيب خودش پول خرج مى‌كند، خودش را بيكار مى‌كند، زنجير برمى‌دارد پشت خودش را سياه مى‌كند و اشك او هم متصل جارى است، ارزش دارد و نبايد با آن مبارزه كرد و گفت اين كارها وحشيگرى است. ابراز احساسات براى قهرمانان بزرگ تاريخ وحشيگرى نيست فقط اشتباه او در اين است كه وقتى مى‌خواهد ابراز احساسات كند، به‌