يعنى واى بر شما اى پيروان دودمان ابوسفيان! اگر دين نداريد و از قيامت و حساب نمى‌ترسيد در اين دنيا آزاده زندگى كنيد. اين نداى ملكوتى و مقدس كه از حلقوم عطشان حسين (ع) خارج گرديد هر چند روى سخن با آن اهرمنان است اما اين يك منشور جهانى و پيام انسانى است پيامى به انسانيت و نسل‌ها، پيامى به درماندگان و آواره‌ها، پيامى به سركوفت‌شدگان و ستمديده‌ها، در اين پيام ديگر موضوع مذهب و مليت مطرح نيست، نژاد و منطقه در آن بى نقش است، در اينجا حسين (ع) با سپاه زجر ديده و به زنجير كشيده، با نژادهاى زرد و سرخ محروم و استعمار شده با اقوام ضعيف و ستم‌كشيده، با آواره‌ها و رانده‌شده‌هاى از وطن و خلاصه با همه استثمار شده‌ها و مظلوم‌هاى جهان از آسيا گرفته تا آمريكا، از اروپا تا آمريكا، از اروپا گرفته تا آفريقا و استراليا با همه و همه سخن گفت آنها را به آزادى و آزادگى، به نجات از ذلت‌ها، ننگ‌ها، سرشكستگى‌ها دعوت كرد، در طول تاريخ بشر كسانى بودند، كه از آزادى و آزادمردى دم زدند و جامعه را به سوى آن دعوت كردند اما بين همان‌ها بودند افرادى كه با ديدن قدرى شكنجه و رنج آنچنان مسير فكرى خويش را عوض كردند كه يكباره در قطب مخالف قرار گرفته و خود در شمار عوامل ستمگران و جباران درآمدند، ولى شرايط سخت و دردناكى كه حسين (ع) داشت و در آن از آزادى و شرف سخن گفت و انسان‌ها را به سوى آنها دعوت كرده بود در تاريخ جهان كاملًا بى‌سابقه است، اين گفتار حسين (ع) در عصر عاشورا بود نه پيش از آن، در آن هنگام كه آن بزرگوار حوادث تلخ و كوبنده سختى را پشت سر نهاد، همه ياران و نزديكانش در برابر ديدگان او كشته گشتند، خاندان شريفش در آستانه يك سفر پررنج اسارتند، آن حضرت خود در جنگ زخم‌هاى خونين و فراوان برداشت، فشار تشنگى به سختى او را رنج مى‌دهد، اكنون هم بر روى خاكى گرم و آغشته به خون قرار دارد در چنان شرايط سخت و بى‌سابقه باز هم فرياد مى‌زند «اگر دين نداريد آزاده زندگى كنيد»؟! در آن موقعيت حساس بازهم از آزادى دم زدن؟! از عدل و شرف سخن به ميان آوردن!! انسان‌ها را به نجات از ذلت و ننگ دعوت كردن؟! آيا در سراسر جهان سابقه دارد؟! آرى اينجا است كه ما اين نداى مقدس را «عالى‌ترين حماسه آزادى در سخت‌ترين شرايط» ناميديم و جا دارد مكتب آزادى و آزادگان جهان با داشتن چنين عنصرى سخت بر خود ببالند و بى‌دريغ بدو عشق بورزند.