زبان گريه‌
زندگى انسان با گريه شروع مى‌شود. نوزاد به محض تولد در محيط تازه‌اى قرار مى‌گيرد، و با فريادى گريه‌آلود تنفس را آغاز و زيست در اين جهان را شروع مى‌كند. اين گريه در علم وظايف الاعضاء يكى از نشانه‌هاى سلامتى نوزاد است.
در دوران نوزادى قبل از اينكه طفل لب به سخن گفتن بگشايد، با صدايى كه معمولًا همراه با ترشحات چشم- اشك- است نيازها و حالات طبيعى خود چون گرسنگى، درد و بيمارى را بيان مى‌كند، و بروشنى مى‌فهميم كه گريه «زبان «١»» نوزاد است.
چون به مرحله كودكى رسيد رفته رفته بعضى از حاجتهاى خود را برمى‌آورد، اما باز در بسيارى از موارد در مى‌ماند زيرا نه نيروى بدنى كافى دارد، و نه فهم و درك لازم را، به اين جهت از زبان «اشك» كمك مى‌گيرد، و با فرياد و گريه يارى مى‌طلبد. هر چه بر سن كودك مى‌گذرد و توان جسمى و شخصيت معنوى او مى‌بالد و رو به كمال مى‌رود، كمتر از گريه مدد مى‌گيرد، بلكه با زبان «گفتار» خواستهايش را ابراز مى‌كند. با وجود اين در حالت بيمارى و درد يا تألمات روحى ماند عدم موفقيت در امتحان اندوهگين شده مى‌گريد.
گريه از نظر روانى‌
از تأمل درعلل گريه و بررسى انگيزه‌هاى روانى آن به اين نتيجه مى‌رسيم كه: گريه از حالات انفعالى انسان است كه با مقدمه‌اى از اندوه، ناراحتى و تألمات گوناگون روانى به طور طبيعى به ظهور مى‌رسد»
، و گاه ممكن است انگيزه آن هيجانات تند روانى چون «شوق» باشد، نظير شوق و ذوق ناشى از ديدار محبوب پس از زمانى طولانى.
گرچه گريستن در نظر يك فيزيولوژيست چون ساير اعمال انعكاسى بدن مى‌باشد، اما واقع اين است كه تفاوت بنيادى با آنها دارد، زيرا گريه همواره زبان گوياى احساسات و نشان‌