البتّه در قرآن كريم آياتى داريم، كه علم غيب را مخصوص ذات خداى متعال و منحصر در ساحت مقدّس او قرار مى‌دهد؛ ولى استثنايى كه در آيه كريمه «عَالِمُ الْغَيْبِ فَلَا يُظْهِرُ عَلَى‌ غَيْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضَى‌ مِن‌رَّسُولٍ» «١»
وجود دارد نشان مى‌دهد كه اختصاص علم غيب به خداى متعال به اين معنا است كه غيب را مستقلًا و از پيش خود (بالذّات) كسى جز خداى نداند. ولى ممكن است پيغمبران پسنديده، به تعليم خدايى بدانند و ممكن است، پسنديدگان ديگر نيز به تعليم پيغمبران آن را بدانند چنان كه در بسيارى از اين روايات وارد است، كه پيغمبر و نيز هر امامى در آخرين لحظات زندگى خود علم امامت را به امام پس از خود مى‌سپارد.
راه اثبات عقل‌
و از راه عقل براهينى است كه به موجب آن‌ها امام (ع) به حسب مقام نورانيّت خود كامل‌ترين انسان عهد خود و مظهر تامّ اسما و صفات خدايى بالفعل به همه چيز علم و به هر واقعه شخصى آشنا است و به‌حسب وجود عنصرى خود به هر سوى توجّه كند، براى وى حقايق روشن مى‌شود. (ما تقرير اين براهين را نظر به اين كه به يك سلسله مسائل عقلى پيچيده متوقّف و سطح آن‌ها از سطح اين مقاله بالاتر است به محلّ مخصوص آن‌ها احاله مى‌دهيم).
اين علم تأثيرى در عمل و ارتباطى با تكليف ندارد.
نكته‌اى كه بايد به سوى آن عطف توجّه كرد اين است كه اين گونه علمِ موهبتى به موجب ادله عقلى و نقلى كه آن را اثبات مى‌كند، قابل هيچ گونه تخلّف نيست و تغيير نمى‌پذيرد و سر مويى به خطا نمى‌رود و به اصطلاح علم است به آنچه در لوح محفوظ ثبت شده است. و آگاهى است از آنچه قضاى حتمى خداوندى به آن تعلق گرفته.
و لازمه اين مطلب اين است كه هيچ گونه تكليفى به متعلّق اين گونه علم (از آن جهت كه متعلق اين گونه علم است و حتمّى الوقوع مى‌باشد) تعلّق نمى‌گيرد و همچنين قصد و طلبى از انسان با او ارتباط پيدا نمى‌كند زيرا تكليف همواره از راه امكان به فعل تعلّق مى‌گيرد و از راه اين كه فعل و ترك هر دو در اختيار مكلّف‌اند، فعل يا ترك خواسته مى‌شود و امّا از جهت ضرورى الوقوع و متعلق قضاى حتمى بودن آن، محال است مورد تكليف قرار گيرد.