گفت چرا من حرفى زدم كه اين همه حيوان- مثلًا پنج تا، ده تا طوطى- با شنيدن اين حرف، جانشان را از دست داده‌اند! اما گذشته بود؛ كارى نمى‌توانست بكند.
تاجر برگشت؛ وقتى به خانه خودش رسيد، سراغ قفس طوطى رفت گفت: پيغام تو را گفتم؛ گفت: چه جوابى دادند؟ گفت: تا پيغام تو را از من شنيدند، همه از بالاى درخت‌ها پر پر زدند، روى زمين افتادند و مردند!
تا اين حرف از زبان تاجر بيرون آمد، يك وقت ديد همين طوطى هم در قفس، پر پر زد و كف قفس افتاد و مرد! خيلى متأسف و ناراحت شد. در قفس را باز كرد، طوطى مرده بود ديگر، نمى‌شد نگهش دارند؛ پايش را گرفت و آن را روى پشت بام، پرتاب كرد. تا پرتاب كرد، طوطى از وسط هوا بنا به بال زدن كرد و بالاى ديوار نشست! گفت: از تو تاجر و دوست عزيز، خيلى ممنونم، تو خودت وسيله آزادى من را فراهم كردى. من نمرده بودم، خودم را به مردن زدم! و اين درسى بود كه آن طوطى‌ها به من ياد دادند؛ تا فهميدند كه من اين‌جا در قفس، اسير و زندانيم، با چه زبانى به من بگويند كه چه كار بايد بكنم تا نجات پيدا كنم! عملًا به من نشان دادند كه بايد اين كار را بكنم تا نجات پيدا كنم بمير تا زنده شوى! و من پيغام آن‌ها را از تو گرفتم؛ اين درس عملى بود كه با فاصله مكانى، از آن منطقه به من رسيد. من از آن درس استفاده كردم.
بنده آن روز- بيست و چند سال پيش- به آن برادران و خواهرانى كه اين حرف را مى‌شنيدند، گفتم عزيزان من، امام حسين به چه زبانى بگويد كه تكليف شماها چيست؟
شرايط، همان شرايط است، زندگى، همان جور زندگى است، اسلام هم همان اسلام است؛ خوب، امام حسين به همه نسل‌ها عملًا نشان داد. اگر يك كلمه حرف هم از امام حسين نقل نمى‌شد، ما بايد مى‌فهميديم كه تكليفمان چيست.
ملتى كه اسير است، ملتى كه در بند است، ملتى كه دچار فساد سران است، ملتى كه دشمنان دين بر او حكومت مى‌كنند و زندگى و سرنوشت او را در دست گرفته‌اند، بايد از طول زمان بفهمند كه تكليفش چيست؛ چون پسر پيغمبر- امام معصوم- نشان داد كه در چنين شرايطى بايد چه كار كرد.
با زبان نمى‌شد. اگر اين مطلب را با صد زبان مى‌گفت و خودش نمى‌رفت، ممكن نبود اين پيغام از تاريخ عبور كند و برسد؛ امكان نداشت. فقط نصيحت كردن و به زبان گفتن از تاريخ‌