بزرگداشت و عزادارى، گريستن و برپا كردن مراسم ماتم تأكيد شده است. تأكيدهاى عجيب، كه يك سلام دادن براى سيدالشهداء (ع) ثواب حج و عمره دارد. سلامى كه از حضور قلب و از صدق دل انجام بگيرد مى‌تواند ثواب حج داشته باشد. آن قدر ثواب در فضيلت زيارت سيدالشهداء (ع) وارد شده است كه كتاب‌ها از اين قبيل مطالب پر شده است. رفتارى را كه خود ائمه اطهار (ع) در بزرگداشت اين مراسم داشته‌اند مورد توجه قرار دهيد. مثلًا به كسانى كه مرثيه مى‌گفتند و شعر مى‌سرودند، صله‌هاى فراوان مى‌دادند و از آن‌ها بسيار تمجيد مى‌كردند و به آنان احترام مى‌گذاشتند. در ايام عزادارى در بيوت خود مراسم عزادارى تشكيل مى‌دادند، شاعرى را دعوت مى‌كردند، مى‌آمد مرثيه مى‌خواند. هم سفارش‌هاى زبانى و هم سيره عملى و هم ذكر آن همه ثواب‌ها براى زيارت و بزرگداشت عزادارى و بالأخره آن عشقى كه خدا در دل‌هاى پاك مؤمنان قرار داده، اين حادثه را به صورت حادثه منحصر به فردى در تاريخ بشر درآورده است.
خوب، اين‌ها چه اثرى در زندگى انسان‌ها داشته است؟ ما معتقديم كه مقام پيغمبر اكرم (ص) از ائمه اطهار (ع) بالاتر است. چرا براى وفات پيغمبر اكرم (ص) اين گونه عزادارى نمى‌كنيم؟ چرا با اين كه مقام پيغمبر اكرم (ص) از همه ائمه اطهار (ع) بالاتر است، اين همه سفارش براى زيارت و برپا كردن مراسم عزادارى آن حضرت نشده است؟ ما دوازده امام معصوم داريم، اگر بنابر تفصيل مقام ائمه باشد، بر اساس آنچه خود ايشان فرموده‌اند مقام اميرالمؤمنين (ع) از همه بالاتر است. درست است كه ما براى شهادت اميرالمؤمنين (ع) هم خيلى عزادارى مى‌كنيم، اما اين نسبت به سيدالشهداء (ع) قابل مقايسه نيست. مصيبت حسين (ع) چه خصوصيتى دارد كه اين چنين براى او اهميت قائل شده‌اند و اين همه سفارش كرده‌اند؟ بگذريم از رواياتى كه مى‌فرمايد از زمان حضرت آدم (ع)، ذكر حسين (ع) و گريه كردن بر مصيبت حسين (ع) بوده است. رواياتى هست كه همه انبيا و اوليا و فرشتگان آسمان براى سيدالشهداء (ع) گريه كرده‌اند. اين ويژگى كه براى حسين (ع) است، كه پيغمبر اكرم (ص) در مورد آن بزرگوار فرمود: «حُسَيْنٌ مِنى وَ أَنَا مِنْ حُسَيْنٍ» «١»
براى چيست؟ خوب،