ضمناً شعر ديگرى از عرب جاهلى كه در شواهد كتب ادبى ضبط شده، و قائل آن ناشناخته است در اين زمينه قابل استشهاد است:
ايُّهَا السَّائِلُ عَنْهُمْ وَ عَنّى‌
لَسْتُ مِنْ قَيْسٍ وَ لا قَيْسُ مِنّى‌.
در قرآن مجيد نيز چند مورد كلمه «من» با توجه به همين سابقه «حلف»، به معنى اتحاد و اتصال آمده است، از جمله، سوره آل عمران آيه ٣٤: «ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ» «١»
و طبرسى از حسن و قتاده نقل مى‌كند: يعنى از حيث يارى يكديگر در امور دين كه اسلام باشد، همان طور كه فرمود: «الْمُنافِقُونَ وَالْمُنافِقاتُ بَعْضُهُمْ مِنْ بَعْضٍ» يعنى از حيث يارى يكديگر و معاونت بر گمراهى. «٢»
و همچنين است آيه ١٩٥ آل عمران: «لا اضيعُ عَمَلَ عامِلٍ مِنْكُمْ مِنْ ذَكَرٍ اوْ انْثى‌، بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ» «٣»
طبرى مى‌گويد: يعنى از حيث يارى و همكيشى و هم مسلكى و اينكه شما همگان از زن و مرد، در برابر فرمان من در حكم يكفرد واحد خواهيد بود. «٤» و طبرسى مى‌گويد: از حيث ياورى و هم دينى و موالات، و همه شما در حكم يك فرد واحد خواهيد بود و من كردار هيچ يك از شما را ضايع و بى‌ثمر نخواهم گذارد به خاطر اتفاق شما در صفت ايمان. «٥»
نيز در سوره نساء، آيه ٢٣ «... وَرَبَائِبُكُمُ اللَّاتِي فِي حُجُورِكُم مِن نِسَائِكُمُ اللَّاتِي دَخَلْتُم بِهِنَّ»، و ظاهراً اول كسى كه آيه كريمه را بر «من» اتصالى تخريج كرده زمخشرى صاحب كشاف است، بعد از او بيضاوى و فخر رازى نيز تأييد كرده‌اند. «٦» زمخشرى مى‌گويد: من اين «من» در: «من نسائكم» را براى اتصال مى‌دانم، مانند آيه «الْمُنافِقُونَ وَالْمُنافِقات بَعْضهم مِنْ بَعْض» و مانند شعر جاهلى: «فَانّى‌ لَسْتُ مِنْكَ وَ لَسْتَ مِنّى‌» و حديث رسول خدا: «ما انَا مِنْ دَدٍ وَلا الدَّدُ مِنّى‌.» «٧»