اگر به چشم حقيقت بين و عرفانى و معنوى به واقعه كربلا و سوابق و لواحق آن بنگريم، اين حقيقت بزرگ كشف مى‌شود، كه حادثه كربلا قربانى عظمت اسلام و فديه بقا و احياى اسلام بود، كه از خاندان پيامبر (ص) و على (ع) داده شد.
پيامبر اكرم (ص) و امير المؤمنين على (ع) هر دو به كرات و مرات با تصريح و تلويح حادثه قتل امام حسين (ع) را پيشگويى كرده بودند. يكى از اخبار معتبر نبوى كه در كتب اهل سنت هم روايت شده است، كه آن حضرت فرمود:
سَيِّدُ الشُّهَداءِ عِنْدَاللَّهِ عَمّى‌ حَمْزَةُ وَ رَجُلٌ خَرَجَ عَلى إِمامٍ جائِرٍ يَأْمُرُهُ وَ يَنْهاهُ فَقَتَلَهُ.
سرور شهيدان در پيشگاه خداوند، عمويم حمزه و كسى است كه بر زمامدارى ستمگر بشورد، و او را به نيكى بخواند و از بدى باز دارد پس (آن زمامدار ستمگر) او را بكشد. در اين حديث قطعاً اشاراتى به حادثه كربلا شده است. چرا كه كدام خروج بر امام و سلطان جائر بالاتر و برتر از قيام حسينى، بر ضد حكومت يزيد تواند بود؟
حضرت حسين بن على‌
عاشوراشناسى ٢٠٥ درس‌ها و عبرت‌هاى عاشورا
ريحانه رسول اللَّه و سيد شباب اهل جنت از ذخائر معنوى اسلام بود، كه به تقدير الهى بايستى براى حفظ و بقاى اسلام و صيانت قرآن كريم با فرزندان دلپذير و برادران ارجمند و ياران فداكارش شهيد شوند و خاندان او هم به اسيرى درآيند، تا آنچه در تقدير الهى گذشته بود، وجود بگيرد.
اين وجود شريف در خاندان پيغمبر (ص) و على (ع) ذخيره شده بود، براى روزگار يزيد و آن زمان كه دين اسلام به كلى از پايه اصلى خود منحرف مى‌گرديد، اين كه در بيدارى يا خواب يا بين نوم و يقظه (به اختلاف روايات و احتمالات) حضرت امام حسين (ع) از جدش رسول گرامى (ص) شنيد: «إِنَّ لَكَ دَرَجَةً فِى الْجَنَّةِ لَنْ تَنالَها إِلّا بِالشَّهادَةِ» اشاره به همان امر بود؛ كه يعنى اى نور ديده! خدا مى‌خواهد، تو را قربانى بقا و عظمت دين اسلام كند، همان طور كه حضرت اسماعيل (ع) را قربانى حرم كعبه قرار داد.
پس حادثه كربلا هر چه بود تقدير الهى بود و آن واقعه در واقع پرده‌اى بود، كه عظمت و حيات اسلام در پشت آن مستور بود. و در آيينه روح اسلام، جان محمد و على نمودار گرديد.
در تواريخ نوشته‌اند كه در جنگ صفين «محمد بن حنفيه» فرزند على (ع) كه يكى از برادران صميمى دوستدار امام حسين (ع) است. به فرمان على (ع) مى‌جنگيد. مكرر در ميدان‌