تيره‌ترين و تاريك‌ترين روزگارى كه در جريان تاريخ اسلام به خانواده رسالت‌وشيعيانشان گذشته دوره حكومت بيست ساله معاويه بود.
معاويه پس از آن كه خلافت اسلامى را با هر نيرنگ بود، به دست آورد و فرمانرواى بى قيد و شرط كشور پهناور اسلامى شد، همه نيروى شگرف خود را صرف تحكيم و تقويت فرمانروايى خود و نابود ساختن اهل بيت رسالت مى‌نمود، نه تنها در اين كه آنان را نابود كند، بلكه مى‌خواست، نام آنان را از زبان مردم و نشان آنان را از ياد مردم محو كند.
جماعتى از صحابه پيغمبر (ص) را كه مورد احترام و اعتماد مردم بودند، از هر راه بود، با خود همراه و با ساختن احاديث به نفع صحابه و ضرر اهل بيت به كار انداخت.
به دستور او در منابر اسلامى در سرتاسر بلاد اسلامى اميرالمؤمنين (ع) (مانند يك فريضه دينى) سبّ و لعن مى‌شد.
به وسيله ايادى خود مانند زياد بن أبيه، سمرة بن جندب، بسر بن ارطاة و امثال ايشان هر جا از دوستان اهل بيت سراغ مى‌كرد، به زندگى‌اش خاتمه مى‌داد و در اين راه‌ها از زر، زور، تطميع، ترغيب و تهديد تا آخرين حدّ توانايى استفاده مى‌كرد.
در چنين محيطى طبعاً كار به اين جا مى‌كشد كه عامّه مردم از بردن نام على و آل على نفرت پيدا كنند و كسانى كه از دوستى اهل بيت رگى در دل دارند، از ترس جان، مال و عرض خود، هر گونه رابطه خود را با اهل بيت قطع كنند.
واقع امر را از اين جا مى‌توان به دست آورد كه امامت سيّد الشهداء (ع) تقريباً ده سال طول كشيد و در همه اين مدّت (جز چند ماه اخير)، معاصر معاويه بود. در طول اين مدّت از آن حضرت، كه امامِ وقت و مبيّن معارف و احكام دين بود، در تمام فقه اسلامى حتّى‌ يك حديث نقل نشده است (منظور روايتى است كه مردم از آن حضرت نقل كرده باشند كه شاهد مراجعه و اقبال مردم است نه روايتى كه از داخل خاندان آن حضرت مانند ائمه بعدى رسيده باشد).
و از اين جا معلوم مى‌شود كه آن روز، درِ خانه اهل بيت (ع) به كلّى بسته شده و اقبال مردم به حدّ صفر رسيده بود.
اختناق و فشار روز افزون كه محيط اسلامى را فرا گرفته بود، به امام حسن (ع) اجازه ادامه جنگ يا قيام عليه معاويه را نداد؛ زيرا: